Είπα δεν θα κράξω μέρες που είναι. Ο καινούργιος χρόνος να έχει θετική αύρα, να κυνηγήσουμε όλοι τα πιο τρελά μας όνειρα και είθε να συμμαχήσει μαζί μας και όλο το συμπάν. Μέσα σ΄ αυτό το πνεύμα άραξα οικογενειακά στο σπίτι μου, που το είχα παρατήσει τόσους μήνες, και άρχισα να κάνω δουλίτσες. Καθάρισμα και συμμάζεμα για έναν τριαντάρη, είναι διαδικασίες που αποτελούν ίσως το πιο hot extreme sport των ημερών μας. Έτσι λοιπόν μετά από κάμποσες μέρες που μάζευα σκουπίδια και άχρηστα πράγματα που μάζευα τόσο καιρό, έφτιαξα 2 ντάνες. Μια για σκουπίδια και μια για ανακύκλωση. Αφού μας έβαλαν και ένα τέτοιο μπλε κάδο στη γειτονιά μας, και αφού ο δήμος μας έχει τα πρωτεία στα επίπεδα ανακύκλωσης θα ήταν ντροπή να πάνε όλα μαζί στον ίδιο κάδο. Όταν πήρα απόφαση να τα πάω επιτελούς στον κάδο της ανακύκλωσης, ρίχνω τα καθίσματα και φορτώνω, περιοδικά, εφημερίδες, χαρτόκουτα, και ότι άλλο μπορείτε να φανταστείτε. Φτάνω στον κάδο της γειτονιάς μας που λέγαμε, ανοίγω το καπάκι, και προς μεγάλη μου έκπληξη, βρίσκω διάφορα σκουπίδια μέσα. Ψιλοστραβώνω για κλάσματα δευτερολέπτων, βγαίνει το αγγελάκι στον αριστερό μου ώμο και λέει ψιθυριστά: είναι καινούργιος ο κάδος εδώ, ο κόσμος δεν έχει μάθει ακόμα ότι είναι μόνο για ανακύκλωση. Χαμογελάω σαρκαστικά για το είδος μας, και την εξάρτιση που έχει στις παλιές συνήθειες. Μπαίνω στο αμάξι και κατηφορίζω προς τον επόμενο κάδο, που μέχρι τώρα πετούσα την χαρτούρα μου. Πριν φτάσω καλά καλά δίπλα του, τον βλέπω ξεχειλισμένο και το καπάκι να συγκρατεί μετά βίας ότι περίσσευε. Αυτοί είναι λέω άνθρωποι έχουν την σωστή παιδεία. Συνεχίζω προς ανεύρεση του επομένου μπλε κάδου, και ναι στα 500 μέτρα σε κεντρικό δρόμο εντοπίζω τον επόμενο. Ανοίγω καπάκι και βλέπω μέσα μια από τα ίδια. Σκουπίδια πάσης φύσεως ενώ δίπλα είχε κανονικό κάδο. Τα μάτια από το αγγελάκι στον αριστερό μου ώμο είχαν βγει έξω από το θέαμα, ενώ το διαβολάκι από τα δεξιά μου με κοιτούσε με σταυρωμένα τα χέρια. Τι περίμενες? Μια δυο βαθιές αναπνοές και ξανά μέσα στο αμάξι για τον επόμενο κάδο. Μετά από άλλες δυο αποτυχημένες απόπειρες το διαβολάκι χαμογελούσε δίπλα μου. Εγώ στο είχα πει, δεν αλλάζει ρε ο Ελληνάρας. Κάδος είναι σκουπίδια πετάω μέσα. Τέλος, δεν χρειάζεται πολύ σκέψη. Μπορεί όλοι γύρω μας να μιλάν για οικολογικές καταστροφές, οι αρχηγοί των κρατών να χρειάστηκε να δουλέψουν overtime στο τελευταίο ραντεβού τους για να μπορέσουν να πάρουν κάποια σοβαρά μέτρα, που να μην συγκρούονται με τις υποταγές του καπιταλισμού, αλλά εγώ κύριε, στις 12 το βράδυ που μ έστειλε η κυρά να πετάξω τα σκουπίδια δεν έβλεπα τι χρώμα ήταν ο κάδος. Και όσο ακόμα δεν με φορολογούν παραπάνω εάν δεν ανακυκλώνω μπορώ να τα πετάω σε όποιο κάδο με βολεύει. Παίζουμε με το μέλλον μας, ο καθένας με τον τρόπο του αλλά δεν το έχουμε καταλάβει ακόμα. Και η ανακύκλωση είναι ένα πολύ μικρό δαχτυλίδι στην αλυσίδα της οικολογίας που είναι έτοιμη να σπάσει. Δεν χρειάζεται να είμαστε επιστήμονες για να καταλάβουμε ότι κάτι κάνουμε λάθος. Η παραγωγή σκουπιδιών και λυμάτων είναι παράγωγο του τρόπου ζωής που ζούμε. Την ίδια στιγμή που οι αυτόβιομηχανίες έχουν αρχίσει και κάνουν τα πρώτα ‘υβριδικά’ βήματα, μπορεί κάποιος να βρει αναφορές για project οικολογικών μέσων μεταφοράς που θάφτηκαν στην ανακύκλωση από την δεκαετία του 70 και του 80. και όχι δεν θα ρωτήσω ξανά που μας οδηγεί το σύγχρονο life style απλά καλό θα ήταν να κουνηθούμε λίγο από την πολυθρόνα που μας θέλουν να αράζουμε τον πισινό μας. Και να ανοίξουμε τα κουρασμένα μάτια μας να καταλάβουμε τι γίνεται γύρω μας. Εγώ τελικά μπλε κάδο που να τον χρησιμοποιούσαν σωστά βρήκα, αλλά δεν τα πέταξα όλα τα περιοδικά μέσα. Κράτησα μερικά γιατί ποτέ δεν ξέρεις, μπορεί να περνάω με το αμάξι μου στις 12 το βράδυ από εκείνο το κάδο που εσύ αφήνεις τα κανονικά σου σκουπίδια, και χρειαστεί να σου εξηγήσω την χρήση του συγκεκριμένου κάδου.
JiJiKaS
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα eleuthera arthra. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα eleuthera arthra. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Παρασκευή 26 Μαρτίου 2010
Kill your Idols
“Don't say what you mean you might spoil your face if you walk in the crowd you won't leave any trace
It's always the same you're jumping someone else's train…
It won't take you long to learn the new smile you'll have to adapt or you'll be out of style
It's always the same you're jumping someone else's train…”
Οι παραπάνω στίχοι ανήκουν σε ένα πάλαι ποτέ αγαπημένο μου συγκρότημα, τους “The Cure”. Ο μελαγχολικός πλην οξυδερκής Robert Smith καυτηριάζει το μιμητισμό ντύνοντας το φαινόμενο με μουσική και κάνει εμένα κι εσένα να μειδιάμε πονηρά που δεν μας κατάπιε το trendy! ‘Η μήπως όντως μας κατάπιε αλλά μας ξέρασε γιατί του είμαστε δυσκολοχώνευτοι; One way or another βγήκαμε αλώβητοι! ‘Η μήπως όχι;
Δεν ξέρω για εσένα αλλά εγώ κάπου εκεί στην εφηβεία παρουσίασα αλλεργία στο ρεύμα εκείνο που ήθελε κοριτσάκια αγοράκια ίδια προβατάκια προς σφαγή. Και δεν αναφέρομαι μόνο στο «φαίνεσθαι» αλλά κυρίως στο «είναι». Ντυνόμαστε το ίδιο, σκεφτόμαστε το ίδιο, αγαπάμε τους ίδιους, βρίζουμε τους ίδιους enough is enough! ΟΚ δε λέω κάπως έτσι σχηματίζονται οι παρέες αλλά άραγε είναι μόνο αυτός ο συνδετικός κρίκος; Και αν είναι μόνο αυτός πόσο ανθεκτικός είναι και κατά πόσο δε θα σκουριάσει όταν έρθει ο επόμενος, ο πιο γυαλιστερός και πιο μοντέρνος; Τροφή προς σκέψη!
Ούσα φοιτήτρια δε, η καλύτερή μου! Ερεθίσματα από διάφορους πομπούς και προς ποικίλους δέκτες. Ενδεικτικά αναφέρω ότι προσωπικά μου την έδινε στα νεύρα η αφισορύπανση και η ηχορύπανση στις ημέρες των φοιτητικών εκλογών. Και ακόμα μου τη δίνει στα νεύρα βέβαια και ας έχει περάσει κοντά μια πενταετία που έχω φύγει από τους κόλπους της Ανώτατης Εκπαίδευσης. Αν θυμάμαι καλά περίπου σε κανένα δίμηνο τα εκκολαπτόμενα στελέχη και όχι μόνο θα καλέσουν και πάλι το λαό τους να ψηφίσουν για να αναδείξουν εκείνη τη φοιτητική παράταξη που κατά τη διάρκεια του ακαδημαϊκού έτους θα έχει κάνει τα πιο πολλά party στα πιο in clubs της πόλης με τα πιο πιπεράτα events. Quelle decadence!
Που είναι τα υγιή πρότυπα οεο! Ποιος μηχανισμός και ποια γρανάζια στραγγαλίζουν φωνές και παρουσίες και προβάλουν τηλεκατευθυνόμενα ημιανθρωπάκια που δυσκολεύονται να συγχρονίσουν το μυαλό τους με τη γλώσσα τους; Η υποκουλτούρα της νεωτεριστικής φανταχτερής εποχής μοιάζει τόσο δήθεν και ψεύτικη που ακόμα και η Barbie ωχριά μπροστά της. Είπα Barbie και μου ήρθαν στο νου ποικιλόμορφες φιγούρες που κατά καιρούς παρελαύνουν από τη μικρή οθόνη, άλλες μετά συνοδείας συμπαθητικών χνουδωτών μακρινών συγγενών του Bugs Bunny και άλλες με ερωτικές διαθέσεις απέναντι στα καιρικά φαινόμενα. Νιώθω μια αναγούλα και δεν είμαι πάνω σε πλοίο.
Τα μυαλά όπως και τα αλεξίπτωτα αγαπητέ μου φίλε δουλεύουν καλύτερα όταν είναι ανοιχτά. Σε πληροφορώ ότι κάποιοι καρεκλοκένταυροι θα νιώσουν μια θηλιά στον πλαδαρό λαιμουδάκο τους αν φιλτράρεις τα όσα σου πασάρουν αναίσχυντα και απροκάλυπτα κυνικά κάποιες φορές. Ο αντίλογος είναι ένα ισχυρό αντίδοτο στη νάρκωση και ευτυχώς υπάρχει το βήμα και το πρόσφορο έδαφος να υψώσεις δειλά δειλά την παλάμη και να τους σκάσεις μια πεντάστερι μούντζα που πίστεψε με θα λειτουργήσει λυτρωτικά και για εσένα.
Στην τεκμηριωμένη σκέψη λέμε ναι. Στην καλή προδιάθεση λέμε ναι. Στις πράξεις που αναδεικνύουν ανθρωπισμό λέμε ναι. Όχι λέμε στον προσηλυτισμό όχι και στην αποχαύνωση. Και στην τελική ποιος σου είπε ότι το πιθηκίζειν εστί φιλοσοφείν; Και εις άλλα με υγεία!
LiLiTh
It's always the same you're jumping someone else's train…
It won't take you long to learn the new smile you'll have to adapt or you'll be out of style
It's always the same you're jumping someone else's train…”
Οι παραπάνω στίχοι ανήκουν σε ένα πάλαι ποτέ αγαπημένο μου συγκρότημα, τους “The Cure”. Ο μελαγχολικός πλην οξυδερκής Robert Smith καυτηριάζει το μιμητισμό ντύνοντας το φαινόμενο με μουσική και κάνει εμένα κι εσένα να μειδιάμε πονηρά που δεν μας κατάπιε το trendy! ‘Η μήπως όντως μας κατάπιε αλλά μας ξέρασε γιατί του είμαστε δυσκολοχώνευτοι; One way or another βγήκαμε αλώβητοι! ‘Η μήπως όχι;
Δεν ξέρω για εσένα αλλά εγώ κάπου εκεί στην εφηβεία παρουσίασα αλλεργία στο ρεύμα εκείνο που ήθελε κοριτσάκια αγοράκια ίδια προβατάκια προς σφαγή. Και δεν αναφέρομαι μόνο στο «φαίνεσθαι» αλλά κυρίως στο «είναι». Ντυνόμαστε το ίδιο, σκεφτόμαστε το ίδιο, αγαπάμε τους ίδιους, βρίζουμε τους ίδιους enough is enough! ΟΚ δε λέω κάπως έτσι σχηματίζονται οι παρέες αλλά άραγε είναι μόνο αυτός ο συνδετικός κρίκος; Και αν είναι μόνο αυτός πόσο ανθεκτικός είναι και κατά πόσο δε θα σκουριάσει όταν έρθει ο επόμενος, ο πιο γυαλιστερός και πιο μοντέρνος; Τροφή προς σκέψη!
Ούσα φοιτήτρια δε, η καλύτερή μου! Ερεθίσματα από διάφορους πομπούς και προς ποικίλους δέκτες. Ενδεικτικά αναφέρω ότι προσωπικά μου την έδινε στα νεύρα η αφισορύπανση και η ηχορύπανση στις ημέρες των φοιτητικών εκλογών. Και ακόμα μου τη δίνει στα νεύρα βέβαια και ας έχει περάσει κοντά μια πενταετία που έχω φύγει από τους κόλπους της Ανώτατης Εκπαίδευσης. Αν θυμάμαι καλά περίπου σε κανένα δίμηνο τα εκκολαπτόμενα στελέχη και όχι μόνο θα καλέσουν και πάλι το λαό τους να ψηφίσουν για να αναδείξουν εκείνη τη φοιτητική παράταξη που κατά τη διάρκεια του ακαδημαϊκού έτους θα έχει κάνει τα πιο πολλά party στα πιο in clubs της πόλης με τα πιο πιπεράτα events. Quelle decadence!
Που είναι τα υγιή πρότυπα οεο! Ποιος μηχανισμός και ποια γρανάζια στραγγαλίζουν φωνές και παρουσίες και προβάλουν τηλεκατευθυνόμενα ημιανθρωπάκια που δυσκολεύονται να συγχρονίσουν το μυαλό τους με τη γλώσσα τους; Η υποκουλτούρα της νεωτεριστικής φανταχτερής εποχής μοιάζει τόσο δήθεν και ψεύτικη που ακόμα και η Barbie ωχριά μπροστά της. Είπα Barbie και μου ήρθαν στο νου ποικιλόμορφες φιγούρες που κατά καιρούς παρελαύνουν από τη μικρή οθόνη, άλλες μετά συνοδείας συμπαθητικών χνουδωτών μακρινών συγγενών του Bugs Bunny και άλλες με ερωτικές διαθέσεις απέναντι στα καιρικά φαινόμενα. Νιώθω μια αναγούλα και δεν είμαι πάνω σε πλοίο.
Τα μυαλά όπως και τα αλεξίπτωτα αγαπητέ μου φίλε δουλεύουν καλύτερα όταν είναι ανοιχτά. Σε πληροφορώ ότι κάποιοι καρεκλοκένταυροι θα νιώσουν μια θηλιά στον πλαδαρό λαιμουδάκο τους αν φιλτράρεις τα όσα σου πασάρουν αναίσχυντα και απροκάλυπτα κυνικά κάποιες φορές. Ο αντίλογος είναι ένα ισχυρό αντίδοτο στη νάρκωση και ευτυχώς υπάρχει το βήμα και το πρόσφορο έδαφος να υψώσεις δειλά δειλά την παλάμη και να τους σκάσεις μια πεντάστερι μούντζα που πίστεψε με θα λειτουργήσει λυτρωτικά και για εσένα.
Στην τεκμηριωμένη σκέψη λέμε ναι. Στην καλή προδιάθεση λέμε ναι. Στις πράξεις που αναδεικνύουν ανθρωπισμό λέμε ναι. Όχι λέμε στον προσηλυτισμό όχι και στην αποχαύνωση. Και στην τελική ποιος σου είπε ότι το πιθηκίζειν εστί φιλοσοφείν; Και εις άλλα με υγεία!
LiLiTh
2010
Και μεσα σε ολη αυτή την ανακατωσούρα που επικρατεί με την οικονομική κρίση και τα νοικοκυριά που δυσκολεύονται να επιβιώσουν , η την πανδημία και τα τόσα θύματα που σκορπάει έχουμε να αγχωνόμαστε και με το ότι μείνανε μόνο 4 χρόνια και μετά ..μπαμ… έρχεται το τέλος .
Σύμφωνα λοιπόν με τα ημερολόγιο των Μάγια που όλα τελειώνουν το 2012 και σε αυτό βασίστηκε και ο αμερικάνος φυσικός Λορενς Τζοσεφ που έγραψε το βιβλίο apocalypse 2012 σε 4 χρόνια από τώρα και με ακρίβεια 20/12 θα έρθει το τέλος αυτού του μάταιου κόσμου με φοβερές εκρήξεις ηφαιστείων μαγνητικές καταιγίδες και αλλά τρομερά φαινόμενα όπως σεισμοί απίστευτου μεγέθους. Μετά τις 20/12 την επόμενη μέρα ακριβώς δηλαδή λένε οι Μάγια λοιπόν ότι ο ήλιος θα ευθυγραμιστη με το κέντρο του γαλαξία μας για πρώτη φορά μετά από 26.000 χρόνια. Ακούγεται λίγο τρομαχτικό αυτό αν και δεν έχω πολυκαταλαβει γιατί αφού γενικά παρατηρούνται ευθυγραμμίσεις πλανητών συνέχεια από τους επιστήμονες. το 2002 για παράδειγμα 5 πλανήτες ευθυγραμιστικαν χωρίς καμιά συνέπεια… τέλος πάντων συνεχίζουμε .
Ο κος Τζοσεφ επίσης πιστεύει ότι το υπερηφαιστειο του Γελοουστουν που βρίσκετε στις ΗΠΑ και κάνει έκρηξη καταστροφική μια φορά στα 700.000 χρόνια θα ενεργοποιηθεί και θα γίνουν φοβερές ζημιές . από την άλλη βέβαια οι γεωλόγοι που το παρατηρούν δεν βλέπουν τίποτα ανησυχητικό για την επόμενη 10 ετια.
Μου θυμίζει λίγο το τέλος που περιμέναμε όλοι το 2000 και τελικά δεν ηρθε . τόσα παρτυ και τόσος χαμός, περιμέναμε τους υπολογιστές να τρελαθούν και τα συστήματα να καταρρέουν αλλά τελικά τίποτα. Ξοδεύτηκαν περίπου 300 δις δολάρια για επεμβάσεις στα συστήματα πληροφορικής να αποφύγουν το millennium bug μα τελικά το μόνο bug ήταν από τα χιλιάδες πυροτεχνήματα σε όλο τον κόσμο.
Δεν πειράζει περάσαμε όλοι υπέροχα και ας είχαν μαζευτεί παντού τρελάρες να φιλιούνται λίγο πριν χαθούν κλαίγοντας η γελώντας για το τέλος. Τέλος δεν ηρθε.
Το τέλος έχει όμως το έχουν δει πολλές φορές στο παρελθόν με ομολογουμένος μεγάλη αποτυχία.
Στις 17/12/1919 ο σεισμολόγος μετερεολογος Αλμπερτο Πορτα είχε προβλέψει μοιραία σύνοδο 6 πλανητών.
Αλλά και οι ιεχωβάδες είχαν πει μέσω του ιδρυτή τους Τσαπλς Πασελ ότι το 1914 φθινωπορο θα ήταν η ημέρα της κρίσης μετά είπαν οι οπαδοί του ότι η μέρα αυτή θα ήταν το 1925 μετά το 1941 μετά το 1975 και τέλος το 1984. αφού είδαν και αποείδαν σταμάτησαν τις προβλέψεις.
19 Μαΐου του 1719 ο Ελβετός μαθηματικός ΖΑΚ ΜΠΕΡΝΟΥΛΙ είχε πει ότι η γη θα εξαφανιζόταν μετά από φοβερή σύγκρουση με έναν κομήτη.
Ο γνωστός σε όλους Νοστραδαμος είχε πει ότι το έτος 1732 θα ήταν το τελευταίο μας. Αλλά και τον 7 του 1999 είχε προβλέψει το τέλος ο ίδιος.
Και όμως μετά από αυτές κι άλλες άπειρες προβλέψεις πιο πολλές πιθανότητες έχουμε να καταστραφούμε μόνοι μας παρά από φοβερά και τρομερά φυσικά η υπερφυσικά φαινόμενα.
Παρόλα αυτά θα σας συμβούλευα να μην παρασυρθείτε από την κινδυνολογία που επικρατεί φέτος και αρχίσετε να πουλάτε περιουσίες για να περάσετε καλά τα 2 τελευταία σας χρόνια. Λίγο ηρεμία δεν βλάπτει.
Να ζείτε όμως όσο πιο καλά μπορείτε .
αυτό είναι κάτι που έτσι κι αλλιώς πρέπει να συμβαίνει στις ζωες μας και όλοι να ζούμε την κάθε στιγμή όμορφα σαν να είναι η τελευταία μας και πάντα να θυμόμαστε λίγο σεβασμό στο περιβάλλον για τη αυτή η ριμαδα η γη δεν μας ανήκει την δανειστικάμε από τους προγόνους μας και θα την παραχωρήσουμε στα παιδιά μας . ας μην την καταστρέφουμε με εγωιστικές απερίσκεπτες πράξεις αλλά ο καθένας από μόνος στου σαν μονάδα ας προσέξει πως φέρετε στην γη για να σταματήσει να μας εκδικητε.
Και μην ξεχνάτε έχουμε 2 χρόνια να ετοιμαστούμε να διοργανώσουμε τα καλύτερα παρτυ να το διασκεδάσουμε το τέλος που έρχεται και αν μας την κάνει πάλι και δεν έρθει …. Υπομονή έχουν προβλέψει ότι 19/1/2038 στις 5.14 ώρα Ελλάδος λένε για άλλο millennium bug κάτι με συστήματα πάλι αλλά κάτι είναι κι αυτό.
Πρέπει να ξεφυλλίσω πάλι τον Νοστραδαμο να δω τι άλλο έχει για μετά και θα σας ενημερώσω.
emily the strange
Σύμφωνα λοιπόν με τα ημερολόγιο των Μάγια που όλα τελειώνουν το 2012 και σε αυτό βασίστηκε και ο αμερικάνος φυσικός Λορενς Τζοσεφ που έγραψε το βιβλίο apocalypse 2012 σε 4 χρόνια από τώρα και με ακρίβεια 20/12 θα έρθει το τέλος αυτού του μάταιου κόσμου με φοβερές εκρήξεις ηφαιστείων μαγνητικές καταιγίδες και αλλά τρομερά φαινόμενα όπως σεισμοί απίστευτου μεγέθους. Μετά τις 20/12 την επόμενη μέρα ακριβώς δηλαδή λένε οι Μάγια λοιπόν ότι ο ήλιος θα ευθυγραμιστη με το κέντρο του γαλαξία μας για πρώτη φορά μετά από 26.000 χρόνια. Ακούγεται λίγο τρομαχτικό αυτό αν και δεν έχω πολυκαταλαβει γιατί αφού γενικά παρατηρούνται ευθυγραμμίσεις πλανητών συνέχεια από τους επιστήμονες. το 2002 για παράδειγμα 5 πλανήτες ευθυγραμιστικαν χωρίς καμιά συνέπεια… τέλος πάντων συνεχίζουμε .
Ο κος Τζοσεφ επίσης πιστεύει ότι το υπερηφαιστειο του Γελοουστουν που βρίσκετε στις ΗΠΑ και κάνει έκρηξη καταστροφική μια φορά στα 700.000 χρόνια θα ενεργοποιηθεί και θα γίνουν φοβερές ζημιές . από την άλλη βέβαια οι γεωλόγοι που το παρατηρούν δεν βλέπουν τίποτα ανησυχητικό για την επόμενη 10 ετια.
Μου θυμίζει λίγο το τέλος που περιμέναμε όλοι το 2000 και τελικά δεν ηρθε . τόσα παρτυ και τόσος χαμός, περιμέναμε τους υπολογιστές να τρελαθούν και τα συστήματα να καταρρέουν αλλά τελικά τίποτα. Ξοδεύτηκαν περίπου 300 δις δολάρια για επεμβάσεις στα συστήματα πληροφορικής να αποφύγουν το millennium bug μα τελικά το μόνο bug ήταν από τα χιλιάδες πυροτεχνήματα σε όλο τον κόσμο.
Δεν πειράζει περάσαμε όλοι υπέροχα και ας είχαν μαζευτεί παντού τρελάρες να φιλιούνται λίγο πριν χαθούν κλαίγοντας η γελώντας για το τέλος. Τέλος δεν ηρθε.
Το τέλος έχει όμως το έχουν δει πολλές φορές στο παρελθόν με ομολογουμένος μεγάλη αποτυχία.
Στις 17/12/1919 ο σεισμολόγος μετερεολογος Αλμπερτο Πορτα είχε προβλέψει μοιραία σύνοδο 6 πλανητών.
Αλλά και οι ιεχωβάδες είχαν πει μέσω του ιδρυτή τους Τσαπλς Πασελ ότι το 1914 φθινωπορο θα ήταν η ημέρα της κρίσης μετά είπαν οι οπαδοί του ότι η μέρα αυτή θα ήταν το 1925 μετά το 1941 μετά το 1975 και τέλος το 1984. αφού είδαν και αποείδαν σταμάτησαν τις προβλέψεις.
19 Μαΐου του 1719 ο Ελβετός μαθηματικός ΖΑΚ ΜΠΕΡΝΟΥΛΙ είχε πει ότι η γη θα εξαφανιζόταν μετά από φοβερή σύγκρουση με έναν κομήτη.
Ο γνωστός σε όλους Νοστραδαμος είχε πει ότι το έτος 1732 θα ήταν το τελευταίο μας. Αλλά και τον 7 του 1999 είχε προβλέψει το τέλος ο ίδιος.
Και όμως μετά από αυτές κι άλλες άπειρες προβλέψεις πιο πολλές πιθανότητες έχουμε να καταστραφούμε μόνοι μας παρά από φοβερά και τρομερά φυσικά η υπερφυσικά φαινόμενα.
Παρόλα αυτά θα σας συμβούλευα να μην παρασυρθείτε από την κινδυνολογία που επικρατεί φέτος και αρχίσετε να πουλάτε περιουσίες για να περάσετε καλά τα 2 τελευταία σας χρόνια. Λίγο ηρεμία δεν βλάπτει.
Να ζείτε όμως όσο πιο καλά μπορείτε .
αυτό είναι κάτι που έτσι κι αλλιώς πρέπει να συμβαίνει στις ζωες μας και όλοι να ζούμε την κάθε στιγμή όμορφα σαν να είναι η τελευταία μας και πάντα να θυμόμαστε λίγο σεβασμό στο περιβάλλον για τη αυτή η ριμαδα η γη δεν μας ανήκει την δανειστικάμε από τους προγόνους μας και θα την παραχωρήσουμε στα παιδιά μας . ας μην την καταστρέφουμε με εγωιστικές απερίσκεπτες πράξεις αλλά ο καθένας από μόνος στου σαν μονάδα ας προσέξει πως φέρετε στην γη για να σταματήσει να μας εκδικητε.
Και μην ξεχνάτε έχουμε 2 χρόνια να ετοιμαστούμε να διοργανώσουμε τα καλύτερα παρτυ να το διασκεδάσουμε το τέλος που έρχεται και αν μας την κάνει πάλι και δεν έρθει …. Υπομονή έχουν προβλέψει ότι 19/1/2038 στις 5.14 ώρα Ελλάδος λένε για άλλο millennium bug κάτι με συστήματα πάλι αλλά κάτι είναι κι αυτό.
Πρέπει να ξεφυλλίσω πάλι τον Νοστραδαμο να δω τι άλλο έχει για μετά και θα σας ενημερώσω.
emily the strange
Απολογισμός….
Μας ετελείωσε και το 9…να πάτε αλλού! Φέτος, δεν αποχαιρετάμε απλά μία χρονιά, αλλά βρισκόμαστε μπροστά στην δύση και μίας ακόμα δεκαετίας. Και δεν σου τα λέω αυτά για να νιώσεις ότι μεγάλωσες ηλικιακά και να μου πάθεις κανένα ψυχικό “τριαλαλά” (!), σου τα λέω αυτά, γιατί θέλω να κάτσεις μία μόνο στιγμή και να τα πεις με τον εαυτό σου. Είτε αυτό γίνει στην τουαλέτα όπου εκεί γεννήθηκαν και οι μεγαλύτερες ιδέες (!), είτε αποφασίσεις να βγεις για ένα βράδυ από το πρόγραμμα σου και να κάτσεις αναπαυτικά στο σπιτάκι σου. Κάτσε και κάνε έναν μικρό απολογισμό της ζωής και πόσο μάλλον της ίδιας σου της ύπαρξης. Δες κατά πόσο άλλαξε ο τρόπος σκέψης που χρησιμοποιείς μέσα στο πέρασμα του χρόνου. Δες πόσο άλλαξαν τα συναισθήματα σου και το κατά πόσο διαφορετικά ενεργείς μπροστά σε γεγονότα και αποφάσεις που πρέπει να πάρεις. Άλλαξες…
Μα δεν σου φαίνεται ότι κάτι δεν πάει καλά ; Δεν άλλαξες μόνο εσύ, άλλαξαν τα πάντα γύρω σου, μαζί και οι άνθρωποι του περιβάλλοντός σου. Μην βιαστείς να μου πεις ότι απλά αυτό είναι το τίμημα του χρόνου που περνάει. Σταμάτα μία στιγμή και κοίτα πίσω, κοίτα τις δεκαετίες που πέρασαν. Παρατήρησε ότι κάθε μία από τις δεκαετίες του παρελθόντος, περιστοιχίζεται από μία ιδεολογία, από ένα “πνεύμα” της κάθε εποχής αντίστοιχα. Από το 2000 και μετά όμως….τι ; Δεν έχω την αίσθηση ότι μας μένει κάτι από αυτήν την δεκαετία που διανύσαμε και που τώρα θα κλείσουμε. Και αν κάνω λάθος, πες μου εσύ, τι είναι αυτό που κερδίσαμε μέσα από αυτή τη δεκαετία ; Τι καλό βγήκε για την χώρα, για τον συνάνθρωπο, για εσένα τον ίδιο. Μη πάει το μυαλό σου στα κομματικά, μη πάει το μυαλό σου σε μικρούς στόχους που θέτεις στα επαγγελματικά σου και στα ερωτικά σου. Αυτή τη στιγμή μιλάω στον άνθρωπο που κρύβεις μέσα σου, που έντεχνα στολίζεις με επαγγελματικές ταυτότητες και υλικές ανέσεις. Αυτή τη στιγμή μιλάω στο παιδί που ξέχασες και ίσως φίμωσες, μέσα στην ανεπτυγμένη ταχύτητα της καθημερινότητας και των απαιτήσεων που έχει. Τι από αυτά που πραγματικά θέλησες μικρός κατάφερες ; (δεν εννοώ το όνειρο που είχες να γίνεις ο BATMAN) Παραμέλησες τα όνειρα που κάποτε είχες για ένα κομμάτι ψωμί ; Νιώθω πως αντί να προοδεύουμε γυρνάμε πίσω. Γιατί η γενιά μου και οι επόμενες που έρχονται, θα δουλεύουμε για το υπόλοιπο της ζωής μας, ώστε να καταφέρουμε να αποπληρώσουμε το στεγαστικό δάνειο που πήραμε. Και δεν θέλω να σε πανικοβάλω, θέλω τουλάχιστον να σε κάνω να συνειδητοποιήσεις το που βρίσκεσαι. Και μη μου πεις πως ξέρεις που είσαι και ότι δεν χρειάζεσαι εμένα να σε κάνω να αισθανθείς πιο άσχημα.
Γιατί θέλω να αναφερθώ σε αυτούς που ήδη έκαναν οικογένεια, σε αυτούς που είναι μεγαλύτεροι μου. Θέλω να σου θυμίσω πως ήταν τα πράγματα όταν ήσουν εσύ στην ηλικία μου. Θέλω να μου πεις το κατά πόσο ποιο εύκολα ήταν τα πράγματα τότε. Όχι πως περπατούσες στον δρόμο και οι ευκαιρίες για δουλειά και τα λεφτά πετάγονταν από το πουθενά, αλλά ήταν καλύτερα από το τώρα. Και θέλω να κάτσεις να σκεφτείς, πως όλη αυτή τη δυσκολία, θα την περάσουν και τα παιδιά σου. Και σε ρωτάω, γιατί ;
Και δεν σε θεωρώ υπεύθυνο για αυτό που παραλαμβάνω. Γιατί ξέρω καλά ότι μας κορόιδεψαν και τους δύο. Και το ξέρεις, γιατί ακόμα μένουμε στο ίδιο σπίτι. Γιατί εσύ πρέπει να αποπληρώσεις το σπίτι που μένουμε και εγώ παρότι μεγάλωσα δεν μπορώ να φύγω, γιατί με τον βασικό μου μισθό δεν μπορώ να μείνω μόνος.
Αν και με ανησυχεί το τίμημα που θα πρέπει να πληρώσουμε, ξέρω πως στο τέλος θα πάνε όλα καλά. Ξέρω ότι όλα θα πάνε καλά, γιατί πάντα έβρισκες την δύναμη να αντεπεξέρχεσαι στα προβλήματα σου. Ξέρω ότι όλα θα πάνε καλά, γιατί όταν τελειώσεις να διαβάζεις αυτό το κείμενο, θα αναστενάξεις και θα νιώθεις άσχημα για ότι συμβαίνει γύρω σου. Και αν νιώσεις άσχημα για ότι συμβαίνει γύρω σου, τότε θα έχω επιτύχει να σε κάνω να ξαναβρείς τον άνθρωπο που κρύβεις μέσα σου. Και ξέρω πως θα προσπαθήσεις να κάνεις κάτι καλό για να ομορφύνει ο κόσμος σου. Για να ομορφύνει ο κόσμος όλων μας.
Χρήστος Μπαρμπαλιός
Μα δεν σου φαίνεται ότι κάτι δεν πάει καλά ; Δεν άλλαξες μόνο εσύ, άλλαξαν τα πάντα γύρω σου, μαζί και οι άνθρωποι του περιβάλλοντός σου. Μην βιαστείς να μου πεις ότι απλά αυτό είναι το τίμημα του χρόνου που περνάει. Σταμάτα μία στιγμή και κοίτα πίσω, κοίτα τις δεκαετίες που πέρασαν. Παρατήρησε ότι κάθε μία από τις δεκαετίες του παρελθόντος, περιστοιχίζεται από μία ιδεολογία, από ένα “πνεύμα” της κάθε εποχής αντίστοιχα. Από το 2000 και μετά όμως….τι ; Δεν έχω την αίσθηση ότι μας μένει κάτι από αυτήν την δεκαετία που διανύσαμε και που τώρα θα κλείσουμε. Και αν κάνω λάθος, πες μου εσύ, τι είναι αυτό που κερδίσαμε μέσα από αυτή τη δεκαετία ; Τι καλό βγήκε για την χώρα, για τον συνάνθρωπο, για εσένα τον ίδιο. Μη πάει το μυαλό σου στα κομματικά, μη πάει το μυαλό σου σε μικρούς στόχους που θέτεις στα επαγγελματικά σου και στα ερωτικά σου. Αυτή τη στιγμή μιλάω στον άνθρωπο που κρύβεις μέσα σου, που έντεχνα στολίζεις με επαγγελματικές ταυτότητες και υλικές ανέσεις. Αυτή τη στιγμή μιλάω στο παιδί που ξέχασες και ίσως φίμωσες, μέσα στην ανεπτυγμένη ταχύτητα της καθημερινότητας και των απαιτήσεων που έχει. Τι από αυτά που πραγματικά θέλησες μικρός κατάφερες ; (δεν εννοώ το όνειρο που είχες να γίνεις ο BATMAN) Παραμέλησες τα όνειρα που κάποτε είχες για ένα κομμάτι ψωμί ; Νιώθω πως αντί να προοδεύουμε γυρνάμε πίσω. Γιατί η γενιά μου και οι επόμενες που έρχονται, θα δουλεύουμε για το υπόλοιπο της ζωής μας, ώστε να καταφέρουμε να αποπληρώσουμε το στεγαστικό δάνειο που πήραμε. Και δεν θέλω να σε πανικοβάλω, θέλω τουλάχιστον να σε κάνω να συνειδητοποιήσεις το που βρίσκεσαι. Και μη μου πεις πως ξέρεις που είσαι και ότι δεν χρειάζεσαι εμένα να σε κάνω να αισθανθείς πιο άσχημα.
Γιατί θέλω να αναφερθώ σε αυτούς που ήδη έκαναν οικογένεια, σε αυτούς που είναι μεγαλύτεροι μου. Θέλω να σου θυμίσω πως ήταν τα πράγματα όταν ήσουν εσύ στην ηλικία μου. Θέλω να μου πεις το κατά πόσο ποιο εύκολα ήταν τα πράγματα τότε. Όχι πως περπατούσες στον δρόμο και οι ευκαιρίες για δουλειά και τα λεφτά πετάγονταν από το πουθενά, αλλά ήταν καλύτερα από το τώρα. Και θέλω να κάτσεις να σκεφτείς, πως όλη αυτή τη δυσκολία, θα την περάσουν και τα παιδιά σου. Και σε ρωτάω, γιατί ;
Και δεν σε θεωρώ υπεύθυνο για αυτό που παραλαμβάνω. Γιατί ξέρω καλά ότι μας κορόιδεψαν και τους δύο. Και το ξέρεις, γιατί ακόμα μένουμε στο ίδιο σπίτι. Γιατί εσύ πρέπει να αποπληρώσεις το σπίτι που μένουμε και εγώ παρότι μεγάλωσα δεν μπορώ να φύγω, γιατί με τον βασικό μου μισθό δεν μπορώ να μείνω μόνος.
Αν και με ανησυχεί το τίμημα που θα πρέπει να πληρώσουμε, ξέρω πως στο τέλος θα πάνε όλα καλά. Ξέρω ότι όλα θα πάνε καλά, γιατί πάντα έβρισκες την δύναμη να αντεπεξέρχεσαι στα προβλήματα σου. Ξέρω ότι όλα θα πάνε καλά, γιατί όταν τελειώσεις να διαβάζεις αυτό το κείμενο, θα αναστενάξεις και θα νιώθεις άσχημα για ότι συμβαίνει γύρω σου. Και αν νιώσεις άσχημα για ότι συμβαίνει γύρω σου, τότε θα έχω επιτύχει να σε κάνω να ξαναβρείς τον άνθρωπο που κρύβεις μέσα σου. Και ξέρω πως θα προσπαθήσεις να κάνεις κάτι καλό για να ομορφύνει ο κόσμος σου. Για να ομορφύνει ο κόσμος όλων μας.
Χρήστος Μπαρμπαλιός
Τετάρτη 20 Ιανουαρίου 2010
anatolika #2# Ανάμεσα σε πολλές πατρίδες.
Έχουμε ακούσει πολλές φορές γεννήθηκα και μεγάλωσα πχ στην Βέροια αλλά ζω χρόνια στην Θεσσαλονίκη , ή ακόμα, όπως στην δική μου περίπτωση, γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Αθήνα, καταγωγή από τις Κυκλάδες, αλλά τα τελευταία δέκα χρόνια ζω Θεσσαλονίκη .
Και εκεί, ανάμεσα στο χθες, το τώρα και τις ρίζες αναρωτιέσαι ποια είναι η πατρίδα σου;;;
Εκεί που έχω τις παιδικές αναμνήσεις μου, που πέρασα τα σχολικά μου χρόνια, που έμαθα ποδήλατο, τα πρώτα μου ραντεβού και τις εφηβικές μου παρέες, τις κοπάνες από το σχολειό για καφέ στην Chevalier ( καφέ τις γειτονιάς ) με τον Χρήστο πίσω από το μπαρ να ξέρει πως πίνει ο καθένας μας τον καφέ του και να μας ακούει με τις ώρες να μιλάμε και να γελάμε.
Και σαν κοπέλα πια μετά με τους φίλους στα μπαράκια στα Εξάρχεια και στο Θησείο
με φλερτ και ποτά , τα πρώτα μεθύσια και τα πρώτα ξενύχτια.
Συναυλίες και εκδρομές.
Το πρωί δουλειά και καφεδάκι μετά γυμναστήριο και μετά σινεμά.
Ραντεβού Σαββατόβραδο στην αρχιτεκτονική του Ιωσήφ για φοβερά live groups με τον Χρηστάρα και τον Κώστα να σερβίρουν ποτά και να κερνάνε σφηνάκια μέχρι το πρωί. Και από την αναδρομή στο χθες βρίσκεσαι ξαφνικά σε μια πόλη, στην αρχή ξένη για σένα, είτε από επιλογή σου είτε γιατί πρέπει να πας για σπουδές, για δουλειά ή ξέμεινες εκεί μετά από περιπλάνηση για τους πιο ριψοκίνδυνους και αποφάσισες να ρίξεις άγκυρα .
Και ενώ ήσουν ξένος μεταξύ ξένων, σε μια άγνωστη πόλη που οι πιθανότητες να συναντήσεις κάποια ανάμνηση από το χθες σου είναι απειροελάχιστη, όπως για παράδειγμα έναν παλιό συμμαθητή σου, τυχαία συνάντηση στους δρόμους, αρχίζεις να κτίζεις σε αυτήν την πατρίδα θεμέλια από το οίκημα της ζωής σου και να δημιουργείς και εκεί παρελθόν και αναμνήσεις.
Μια πολύ πιθανή κατάληξη, να κάνεις οικογένεια ή να φτιάξεις την επαγγελματική σου καριέρα και να μείνεις πια εκεί . Άλλη μια πατρίδα λοιπόν για σένα .
Και μετά από δέκα χρόνια, τυχαίες συναντήσεις με γνωστούς από το πιο κοντινό παρελθόν σου είναι πολύ πιθανές.
Όμως μην ξεχνάμε και τον τόπο καταγωγής μας, από εκεί που είναι οι ρίζες μας και έχουμε όμορφες αναμνήσεις, από καλοκαίρια ξέγνοιαστα με την γιαγιά και τον παππού από την ημέρα που κλείναμε τα σχολεία μέχρι και δυο τρεις μέρες πριν ξεκινήσουν. Πάσχα Χριστούγεννα Σαββατοκύριακα με φίλους και τώρα ανάσα για δέκα μέρες, έστω στην καλοκαιρινή άδεια να βλέπεις την κόρη σου να παίζει και να κάνει ότι έπαιζες και έκανες εσύ πριν αρκετά χρόνια .
Τελικά ποια είναι η πατρίδα; Εκεί που γεννήθηκα; Εκεί που μένω ή εκεί από όπου έχω καταγωγή; Ή όπως λέει ο Αγγελάκας:
«Θέλω να ζήσω όπως τα αστέρια που ξεψύχησαν
Μέσα στο φως κάποιου αφιλόξενου και μακρινού ουρανού
Γιατί πατρίδα μου είναι εκεί που μίσησα
Και με μισήσαν περισσότερο απ' οπουδήποτε αλλού
Να ξενυχτήσω συντροφιά με όσους θρήνησαν
Το πτώμα ενός ασήκωτου, θλιβερού γυρισμού
Γιατί πατρίδα μου είναι εκεί που μίσησα
Και με μισήσαν περισσότερο απ' οπουδήποτε αλλού».
Μπορεί να είναι και εκεί που αγάπησα και με αγάπησαν περισσότερο από οπουδήποτε αλλού...
Emily the strange
Και εκεί, ανάμεσα στο χθες, το τώρα και τις ρίζες αναρωτιέσαι ποια είναι η πατρίδα σου;;;
Εκεί που έχω τις παιδικές αναμνήσεις μου, που πέρασα τα σχολικά μου χρόνια, που έμαθα ποδήλατο, τα πρώτα μου ραντεβού και τις εφηβικές μου παρέες, τις κοπάνες από το σχολειό για καφέ στην Chevalier ( καφέ τις γειτονιάς ) με τον Χρήστο πίσω από το μπαρ να ξέρει πως πίνει ο καθένας μας τον καφέ του και να μας ακούει με τις ώρες να μιλάμε και να γελάμε.
Και σαν κοπέλα πια μετά με τους φίλους στα μπαράκια στα Εξάρχεια και στο Θησείο
με φλερτ και ποτά , τα πρώτα μεθύσια και τα πρώτα ξενύχτια.
Συναυλίες και εκδρομές.
Το πρωί δουλειά και καφεδάκι μετά γυμναστήριο και μετά σινεμά.
Ραντεβού Σαββατόβραδο στην αρχιτεκτονική του Ιωσήφ για φοβερά live groups με τον Χρηστάρα και τον Κώστα να σερβίρουν ποτά και να κερνάνε σφηνάκια μέχρι το πρωί. Και από την αναδρομή στο χθες βρίσκεσαι ξαφνικά σε μια πόλη, στην αρχή ξένη για σένα, είτε από επιλογή σου είτε γιατί πρέπει να πας για σπουδές, για δουλειά ή ξέμεινες εκεί μετά από περιπλάνηση για τους πιο ριψοκίνδυνους και αποφάσισες να ρίξεις άγκυρα .
Και ενώ ήσουν ξένος μεταξύ ξένων, σε μια άγνωστη πόλη που οι πιθανότητες να συναντήσεις κάποια ανάμνηση από το χθες σου είναι απειροελάχιστη, όπως για παράδειγμα έναν παλιό συμμαθητή σου, τυχαία συνάντηση στους δρόμους, αρχίζεις να κτίζεις σε αυτήν την πατρίδα θεμέλια από το οίκημα της ζωής σου και να δημιουργείς και εκεί παρελθόν και αναμνήσεις.
Μια πολύ πιθανή κατάληξη, να κάνεις οικογένεια ή να φτιάξεις την επαγγελματική σου καριέρα και να μείνεις πια εκεί . Άλλη μια πατρίδα λοιπόν για σένα .
Και μετά από δέκα χρόνια, τυχαίες συναντήσεις με γνωστούς από το πιο κοντινό παρελθόν σου είναι πολύ πιθανές.
Όμως μην ξεχνάμε και τον τόπο καταγωγής μας, από εκεί που είναι οι ρίζες μας και έχουμε όμορφες αναμνήσεις, από καλοκαίρια ξέγνοιαστα με την γιαγιά και τον παππού από την ημέρα που κλείναμε τα σχολεία μέχρι και δυο τρεις μέρες πριν ξεκινήσουν. Πάσχα Χριστούγεννα Σαββατοκύριακα με φίλους και τώρα ανάσα για δέκα μέρες, έστω στην καλοκαιρινή άδεια να βλέπεις την κόρη σου να παίζει και να κάνει ότι έπαιζες και έκανες εσύ πριν αρκετά χρόνια .
Τελικά ποια είναι η πατρίδα; Εκεί που γεννήθηκα; Εκεί που μένω ή εκεί από όπου έχω καταγωγή; Ή όπως λέει ο Αγγελάκας:
«Θέλω να ζήσω όπως τα αστέρια που ξεψύχησαν
Μέσα στο φως κάποιου αφιλόξενου και μακρινού ουρανού
Γιατί πατρίδα μου είναι εκεί που μίσησα
Και με μισήσαν περισσότερο απ' οπουδήποτε αλλού
Να ξενυχτήσω συντροφιά με όσους θρήνησαν
Το πτώμα ενός ασήκωτου, θλιβερού γυρισμού
Γιατί πατρίδα μου είναι εκεί που μίσησα
Και με μισήσαν περισσότερο απ' οπουδήποτε αλλού».
Μπορεί να είναι και εκεί που αγάπησα και με αγάπησαν περισσότερο από οπουδήποτε αλλού...
Emily the strange
anatolika #2# Ερωτευμένοι Σχιζοφρενείς…
Παραπλανητικός ο τίτλος το ομολογώ. Ο έρωτας ουδεμία σχέση έχει με όσα θα διαβάσεις στη συνέχεια. Η αλήθεια είναι πως δυσκολεύομαι λίγο να προλογίσω το θέμα που πάω ν’ αγγίξω. Ας πούμε ότι είναι ευαίσθητη χορδή και προσέχω να μην σπάσει.
Κατάθλιψη, μελαγχολία, σχιζοφρένεια, παράνοια, αποξένωση, κοινωνικός στιγματισμός. Να σε προλάβω. Πάω ν’ ανοίξω μεγάλη κουβέντα. Εσύ είσαι ελεύθερος να την κλείσεις όποτε σε βολεύει. Παρένθεση. Έχεις σκεφτεί πόσες οικογένειες έχουν στα σπλάχνα τους έστω και έναν ψυχικά ασθενή; Έχεις αναλογιστεί πόσο ανύπαρκτο είναι το κράτος πρόνοιας στη χώρα όπου ζεις; Κλείνει η παρένθεση.
Είναι περισσότεροι εκείνοι για τους οποίους μπορείς αρχικά να νιώσεις οίκτο, λύπηση, συμπάθεια, φόβο. Είναι πολλοί οι «γενναίοι» που πήγαν στην κόλαση και γύρισαν. Και άλλοι τόσοι που βρίσκονται αλυσοδεμένοι σε σκουριασμένα κρεβάτια ελεεινών ψυχιατρικών ιδρυμάτων. Οι τελευταίοι είναι νεκροί. Είναι θέμα χρόνου. Δε με πιστεύεις; Κατά βάθος το ξέρεις κι εσύ. Οι αναστρέψιμες όμως των περιπτώσεων υπό κατάλληλες συνθήκες μπορούν να σβήσουν τις σκιές που τους στοιχειώνουν και να ξαναγεννηθούν από τις στάχτες τους.
Άμυνες που έσπασαν, αντοχές που τσακίστηκαν. Αντικαταθλιπτικά. Αντιψυχωσικά. Παρενέργειες. Καταστολή. Και μετά; Κέντρα ημέρας, Προγράμματα. Επανένταξη. Ελπιδοφόρο φαίνεται. Κατά πόσο όμως έχει διάρκεια το όνειρο και δεν γκρεμίζεται στο ξημέρωμα; Μια λεπτή κλωστή. Θα εστιάσω στη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού. Σε εκείνους που για χρόνια ζουν στη σιωπή που ασυναίσθητα έπλεξαν οι δικοί τους άνθρωποι. Από ντροπή. Τυχεροί μέσα στην ατυχία τους. Έχουν οικογένεια. Σε εκείνους που παίρνουν ισχυρά ψυχοφάρμακα και ξέρεις κάτι; Θα τα παίρνουν για πάντα. Γιατί μια διάφανη μεμβράνη τυλίγει το μυαλό τους και δεν το αφήνει να ξεφύγει πάλι. Έχεις αναλογιστεί πόσο τρομακτικό είναι το «για πάντα» όταν το πάρεις μέρα με τη μέρα; Σε εκείνους που είναι άνεργοι γιατί ποιος εργοδότης είναι εκπαιδευμένος και διατεθειμένος να συμπεριλάβει στο προσωπικό του έναν πρώην ψυχάκια; Και στο φινάλε τι κίνητρα του δίνει το κράτος που λέγαμε παραπάνω για να ρισκάρει;
Να σε προλάβω και πάλι. Τα ισοπεδώνω όλα; Ίσως να είναι έτσι. Μου το επιτρέπω όμως. Όταν οι κοινωνίες βάλουν φωτιά στους φόβους και αγαπήσουν τους ψυχικά ασθενείς τότε θα γράψω ένα άρθρο που θα ακυρώνει τούτο δω το προσωπικό μου μανιφέστο. Μια ελπίδα από εμάς είναι άπειρο φως για εκείνους. Είναι δείγμα ότι γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι. Μέχρι τότε…θα προσπαθώ με όλη μου τη δύναμη να σ’ αγαπάω, να σ’ακούω, να υπάρχω για ‘σένα.
LiLiTh
Κατάθλιψη, μελαγχολία, σχιζοφρένεια, παράνοια, αποξένωση, κοινωνικός στιγματισμός. Να σε προλάβω. Πάω ν’ ανοίξω μεγάλη κουβέντα. Εσύ είσαι ελεύθερος να την κλείσεις όποτε σε βολεύει. Παρένθεση. Έχεις σκεφτεί πόσες οικογένειες έχουν στα σπλάχνα τους έστω και έναν ψυχικά ασθενή; Έχεις αναλογιστεί πόσο ανύπαρκτο είναι το κράτος πρόνοιας στη χώρα όπου ζεις; Κλείνει η παρένθεση.
Είναι περισσότεροι εκείνοι για τους οποίους μπορείς αρχικά να νιώσεις οίκτο, λύπηση, συμπάθεια, φόβο. Είναι πολλοί οι «γενναίοι» που πήγαν στην κόλαση και γύρισαν. Και άλλοι τόσοι που βρίσκονται αλυσοδεμένοι σε σκουριασμένα κρεβάτια ελεεινών ψυχιατρικών ιδρυμάτων. Οι τελευταίοι είναι νεκροί. Είναι θέμα χρόνου. Δε με πιστεύεις; Κατά βάθος το ξέρεις κι εσύ. Οι αναστρέψιμες όμως των περιπτώσεων υπό κατάλληλες συνθήκες μπορούν να σβήσουν τις σκιές που τους στοιχειώνουν και να ξαναγεννηθούν από τις στάχτες τους.
Άμυνες που έσπασαν, αντοχές που τσακίστηκαν. Αντικαταθλιπτικά. Αντιψυχωσικά. Παρενέργειες. Καταστολή. Και μετά; Κέντρα ημέρας, Προγράμματα. Επανένταξη. Ελπιδοφόρο φαίνεται. Κατά πόσο όμως έχει διάρκεια το όνειρο και δεν γκρεμίζεται στο ξημέρωμα; Μια λεπτή κλωστή. Θα εστιάσω στη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού. Σε εκείνους που για χρόνια ζουν στη σιωπή που ασυναίσθητα έπλεξαν οι δικοί τους άνθρωποι. Από ντροπή. Τυχεροί μέσα στην ατυχία τους. Έχουν οικογένεια. Σε εκείνους που παίρνουν ισχυρά ψυχοφάρμακα και ξέρεις κάτι; Θα τα παίρνουν για πάντα. Γιατί μια διάφανη μεμβράνη τυλίγει το μυαλό τους και δεν το αφήνει να ξεφύγει πάλι. Έχεις αναλογιστεί πόσο τρομακτικό είναι το «για πάντα» όταν το πάρεις μέρα με τη μέρα; Σε εκείνους που είναι άνεργοι γιατί ποιος εργοδότης είναι εκπαιδευμένος και διατεθειμένος να συμπεριλάβει στο προσωπικό του έναν πρώην ψυχάκια; Και στο φινάλε τι κίνητρα του δίνει το κράτος που λέγαμε παραπάνω για να ρισκάρει;
Να σε προλάβω και πάλι. Τα ισοπεδώνω όλα; Ίσως να είναι έτσι. Μου το επιτρέπω όμως. Όταν οι κοινωνίες βάλουν φωτιά στους φόβους και αγαπήσουν τους ψυχικά ασθενείς τότε θα γράψω ένα άρθρο που θα ακυρώνει τούτο δω το προσωπικό μου μανιφέστο. Μια ελπίδα από εμάς είναι άπειρο φως για εκείνους. Είναι δείγμα ότι γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι. Μέχρι τότε…θα προσπαθώ με όλη μου τη δύναμη να σ’ αγαπάω, να σ’ακούω, να υπάρχω για ‘σένα.
LiLiTh
Anatolika #2# Ελευθερία –ανάγκες – marketing – life style
Μου είχε προταθεί να συμβάλω και εγώ με την άποψη μου και στο πρώτο τεύχος. Προτίμησα να κρατήσω απόσταση. Δεν ήξερα εάν ταιριάζει η άποψη μου. Θα το τολμήσω και θέλω την δικιά σου άποψη, αναγνώστη, για το πόσο ταιριάζει η όχι. Ένα από τα αγαπημένα μου θέματα προς συζήτηση. Ελευθερία. Για κάποιους η ελευθερία είναι τρόπος ζωής. Για κάποιους θεωρείται ουτοπία (πάλι παίζεις τον φιλόσοφο, θα λέει ο κολλητός μου). Τι γίνεται όμως γύρω μου; Πόσο ελεύθεροι είμαστε και τι ορίζει την ελευθερία μας τελικά;
Θα διαλέξουμε να προσεγγίσουμε τον ορισμό της ελευθερίας έτσι όπως το όρισαν άλλοι πριν από εμάς.
¨Ελευθερία είναι το δικαίωμα να δρας ακλουθώντας την δική σου θέληση, χωρίς να επηρεάζεσαι από εξωτερικές δυνάμεις. Από φιλοσοφική οπτική γωνία, αυτό ορίζεται, ως η ικανότητα να ορίζεις εσύ τις επιλογές σου¨. -
¨Η μονή αληθινή φυλακή είναι ο φόβος. Η μονή αληθινή ελευθερία είναι η ελευθερία από τον φόβο¨.
¨Ελευθερία είναι μια άλλη λέξη για να ορίσεις το στάδιο που φτάνεις όταν τα έχεις χάσει όλα και δεν μπορείς να χάσεις κάτι παραπάνω¨.
Ελευθερία να σκέπτομαι ότι θέλω, να ορίζω εγώ τα πιστεύω μου, να εκφράζω τις απόψεις μου, να διαλέγω το μονοπάτι της ζωής που θα βαδίσω. Και θα είμαι ελεύθερος όταν δεν θα φοβάμαι, και θα έχω ικανότητα να ορίζω εγώ τις επιλογές μου. Και ας μην ξεχνάμε, όταν θα είμαι ελεύθερος, δεν θα φοβάμαι να χάσω αυτά που έχω αφού θα τα έχω χάσει όλα. Και τελικά τότε θα είμαι ελεύθερος από τι ακριβώς;
Πάμε ξανά γιατί το χάσαμε… Είμαι ελεύθερος να διαλέγω εγώ το δρόμο μου. Άρα έχω ανάγκη να διαλέξω ένα δρόμο. Είμαι ελεύθερος να εκφράσω τα πιστεύω μου. Άρα έχω ανάγκη να εκφραστώ και να πιστέψω. Μήπως τελικά η ελευθερία μας είναι μια εξίσωση που έχει μεταβλητή τις ανάγκες μας και τον τρόπο που αντιμετωπίζουμε τις ανάγκες μας, η τουλάχιστον αυτά που πιστεύουμε ότι έχουμε ανάγκη.
Σίγουρα εάν πάρω τα βουνά και κοιμάμαι κάτω από ιτιές και τρώω ρίζες και κάμπιες θα είναι ελεύθερος, αλλά έχω ανάγκη να ζω κάπως έτσι… και τελικά πως έχω ανάγκη να ζω. Εάν ρωτήσω τον εαυτό μου κοιτάζοντας τον καθρέπτη, πως ανάγκη να ζω, θα απαντήσω, ότι έχω ανάγκη να ζω με τέτοιο τρόπο έτσι ώστε να είμαι ευτυχισμένος. Ουφ και άλλο ερωτηματικό. Ποτέ είμαι ευτυχισμένος; Μήπως θα είμαι ευτυχισμένος με την σκιά της ιτιάς, η μήπως χρειάζομαι ρετιρέ με θεά το Θερμαϊκό για να είμαι ευτυχισμένος… και αυτό ποιος το ορίζει? Μήπως εκεί πρέπει να ξαναρωτήσουμε τελικά μήπως η ελευθερία είναι η δύναμη να ορίζουμε την δίκια μας ευτυχία ικανοποιώντας αυτά που εμείς και μονό εμείς ορίζουμε ως ανάγκες, χωρίς να επηρεαζόμαστε από εξωγενής παράγοντες;
Και ποιες είναι αυτοί οι εξωγενείς παράγοντες. Να μην ξέρουμε από τι πρέπει να προφυλαχτούμε ρε αδελφέ.
Στοπ φρένο. Το βλέπω ξανά μπροστά μου. ¨Δεν είσαι το σπίτι που ζεις, δεν είσαι το αμάξι που οδηγάς, δεν είσαι τα ρούχα που φοράς, δεν είσαι το περιεχόμενο από το πορτοφόλι σου¨. Σε κάποιο έργο το είχα δει αλλά τώρα που σκέπτομαι πιο ¨ελεύθερος¨ κάτι μου κάνει να συνδέσω τις ανάγκες μας με το life style και τον ρόλο του marketing και της διαφήμισης. Οκ, οκ, χρειάζομαι 4 τοίχους και μια σκεπή για να ζήσω. Αλλά εάν έχω 4 τοίχους και θέση παρκινγκ μήπως θα είναι καλύτερα? Και μήπως εάν έχω 4 τοίχους και μια σκεπή με θέση παρκινγκ στη Θεσσαλονίκη, και μπορώ να έχω και άλλους 4 τοίχους και μια σκεπή στη Χαλκιδική θα είναι καλύτερα; Δεν σταματά αυτή η σκέψη αυτό το καταλαβαίνουμε όλοι μας ε; Τι πραγματικά χρειαζόμαστε όμως για είμαστε ευτυχισμένοι σίγουρα δεν το καταλαβαίνουμε όλοι μας. Σίγουρα οι ανέσεις μπορούν να προσφέρουν ποιότητα ζωής, αλλά υπάρχει ένα ερωτηματικό κατά πόσο μπορούν να προσφέρουν ευτυχία.
Και που κολλάει ρε μεγάλε, το marketing και η διαφήμιση? Εξ ορισμού ο σκοπός του μάρκετινγκ ήταν να βρίσκει προϊόντα που να ικανοποιούν τις ανάγκες του ανθρώπου και να τα προβάλει για να βελτίωση την ποιότητα ζωής του. Αυτό παλιά, και εμάς στη σχολή αυτό μας μάθανε θα προσθέσει ο άλλος ο κολλητός. Τώρα μήπως έχει αλλάξει το σενάριο; Ρωτάω εγώ. Μήπως ο ανταγωνισμός έχει αυξηθεί τόσο πολύ που ο σκοπός του marketing έχει γίνει πια να δημιουργεί ανάγκες για να κινούνται τα γρανάζια της αγοράς; Δεν θα μιλήσω με παραδείγματα γιατί ίσως θεωρηθεί ότι κάνω αντί-marketing, απλά θα αναρωτηθώ εάν ένας εικοσάρης φοιτητής (που δεν είναι οικονομικά ανεξάρτητος) έχει τις ίδιες ανάγκες που είχε πριν 10 χρόνια. Η ακόμα καλύτερα εάν ένας 30αρης (που είναι σχεδόν οικονομικά ανεξάρτητος) έχεις τις ίδιες ανάγκες που είχε πριν 10 χρόνια. Που το πάω? Προσωπικά το λατρεύω το marketing. Μπορώ να είμαι αλήτης ασκώντας το και ακόμα να φοράω κουστούμι και να με φωνάζουν κύριο. αλλά όλο αυτό το παιχνίδι του ωραίου, του επιβλητικού, του σύγχρονου, του in, μήπως τελικά αυτό είναι που έρχεται να μας στερήσει την ελευθερία; Αυτή είναι η μια πλευρά. Στην άλλη είμαστε εμείς. Γεννιόμαστε ελεύθεροι και μεγαλώνοντας κάνουμε όνειρα, βάζουμε στόχους, θέλουμε να επιτύχουμε πράγματα, τους 4 τοίχους που λέγαμε… Μήπως κάπου στην πορεία μπερδευόμαστε και εμείς οι ίδιοι και αποφασίζουμε να ¨πουλήσουμε¨ την ελευθερία μας? Σίγουρα δεν γεννήθηκα με όνειρο να πάρω cabrio αυτοκίνητο, αλλά εάν μπορώ να δουλέψω 2 ώρες παραπάνω κάθε μέρα για τα επόμενα 8 χρόνια της ζωής μου και να το πάρω? Μήπως τότε θα είμαι πιο ευτυχής? Έλα μωρέ 2 ώρες παραπάνω είναι, αφού μπορώ.
Και έτσι μπήκα και εγώ στο club του ανοιχτού αυτοκινήτου, με το ανάλογο τίμημα πάντα ε. Αυτό είναι ένα παράδειγμα, υπάρχουν και αλλά, σίγουρα εξίσου ελκυστικά. Συνεχίζουν να είναι όμως προϊόντα του marketing, που πολύ καλά έχουν περάσει στη ζωή μας. Τα αποδέχονται οι φίλοι μας, οι εχθροί μας, και θα έκαναν κατά κάποιο τρόπο “ευτυχισμένους” τους γονείς μας εάν μας έβλεπαν να τα κατέχουμε. Και δεν σταματά εδώ, υπάρχουν τάξεις ανθρώπων που ευτυχώς η δυστυχώς έχουν γαλουχηθεί με τέτοιες ανάγκες και με τέτοια όνειρα. Και για να το φτάσω στα άκρα φανταστείτε ότι μπορεί να παλεύουμε μια ζωή για να ικανοποιήσουμε μια σειρά από τέτοια όνειρα-ανάγκες που τελικά δεν ξέρουμε εάν θα μας οδηγήσουν στην πολυπόθητη ευτυχία. Δεν θα καταλήξω κάπου, εγώ θα συνεχίσω να ασκώ το marketing μ έναν δικό μου τρόπο έτσι όπως μου αρέσει. Θα αφήσω όμως ένα ερωτηματικό σ’ εμένα αλλά και σε σένα αναγνώστη κατά πόσο αφήνουμε το marketing να ορίσει για εμάς τις ανάγκες μας, τα όνειρα μας και τις συνθήκες αυτές που ορίσουν την δική μας μοναδική ευτυχία.
JiJiKaS
Θα διαλέξουμε να προσεγγίσουμε τον ορισμό της ελευθερίας έτσι όπως το όρισαν άλλοι πριν από εμάς.
¨Ελευθερία είναι το δικαίωμα να δρας ακλουθώντας την δική σου θέληση, χωρίς να επηρεάζεσαι από εξωτερικές δυνάμεις. Από φιλοσοφική οπτική γωνία, αυτό ορίζεται, ως η ικανότητα να ορίζεις εσύ τις επιλογές σου¨. -
¨Η μονή αληθινή φυλακή είναι ο φόβος. Η μονή αληθινή ελευθερία είναι η ελευθερία από τον φόβο¨.
¨Ελευθερία είναι μια άλλη λέξη για να ορίσεις το στάδιο που φτάνεις όταν τα έχεις χάσει όλα και δεν μπορείς να χάσεις κάτι παραπάνω¨.
Ελευθερία να σκέπτομαι ότι θέλω, να ορίζω εγώ τα πιστεύω μου, να εκφράζω τις απόψεις μου, να διαλέγω το μονοπάτι της ζωής που θα βαδίσω. Και θα είμαι ελεύθερος όταν δεν θα φοβάμαι, και θα έχω ικανότητα να ορίζω εγώ τις επιλογές μου. Και ας μην ξεχνάμε, όταν θα είμαι ελεύθερος, δεν θα φοβάμαι να χάσω αυτά που έχω αφού θα τα έχω χάσει όλα. Και τελικά τότε θα είμαι ελεύθερος από τι ακριβώς;
Πάμε ξανά γιατί το χάσαμε… Είμαι ελεύθερος να διαλέγω εγώ το δρόμο μου. Άρα έχω ανάγκη να διαλέξω ένα δρόμο. Είμαι ελεύθερος να εκφράσω τα πιστεύω μου. Άρα έχω ανάγκη να εκφραστώ και να πιστέψω. Μήπως τελικά η ελευθερία μας είναι μια εξίσωση που έχει μεταβλητή τις ανάγκες μας και τον τρόπο που αντιμετωπίζουμε τις ανάγκες μας, η τουλάχιστον αυτά που πιστεύουμε ότι έχουμε ανάγκη.
Σίγουρα εάν πάρω τα βουνά και κοιμάμαι κάτω από ιτιές και τρώω ρίζες και κάμπιες θα είναι ελεύθερος, αλλά έχω ανάγκη να ζω κάπως έτσι… και τελικά πως έχω ανάγκη να ζω. Εάν ρωτήσω τον εαυτό μου κοιτάζοντας τον καθρέπτη, πως ανάγκη να ζω, θα απαντήσω, ότι έχω ανάγκη να ζω με τέτοιο τρόπο έτσι ώστε να είμαι ευτυχισμένος. Ουφ και άλλο ερωτηματικό. Ποτέ είμαι ευτυχισμένος; Μήπως θα είμαι ευτυχισμένος με την σκιά της ιτιάς, η μήπως χρειάζομαι ρετιρέ με θεά το Θερμαϊκό για να είμαι ευτυχισμένος… και αυτό ποιος το ορίζει? Μήπως εκεί πρέπει να ξαναρωτήσουμε τελικά μήπως η ελευθερία είναι η δύναμη να ορίζουμε την δίκια μας ευτυχία ικανοποιώντας αυτά που εμείς και μονό εμείς ορίζουμε ως ανάγκες, χωρίς να επηρεαζόμαστε από εξωγενής παράγοντες;
Και ποιες είναι αυτοί οι εξωγενείς παράγοντες. Να μην ξέρουμε από τι πρέπει να προφυλαχτούμε ρε αδελφέ.
Στοπ φρένο. Το βλέπω ξανά μπροστά μου. ¨Δεν είσαι το σπίτι που ζεις, δεν είσαι το αμάξι που οδηγάς, δεν είσαι τα ρούχα που φοράς, δεν είσαι το περιεχόμενο από το πορτοφόλι σου¨. Σε κάποιο έργο το είχα δει αλλά τώρα που σκέπτομαι πιο ¨ελεύθερος¨ κάτι μου κάνει να συνδέσω τις ανάγκες μας με το life style και τον ρόλο του marketing και της διαφήμισης. Οκ, οκ, χρειάζομαι 4 τοίχους και μια σκεπή για να ζήσω. Αλλά εάν έχω 4 τοίχους και θέση παρκινγκ μήπως θα είναι καλύτερα? Και μήπως εάν έχω 4 τοίχους και μια σκεπή με θέση παρκινγκ στη Θεσσαλονίκη, και μπορώ να έχω και άλλους 4 τοίχους και μια σκεπή στη Χαλκιδική θα είναι καλύτερα; Δεν σταματά αυτή η σκέψη αυτό το καταλαβαίνουμε όλοι μας ε; Τι πραγματικά χρειαζόμαστε όμως για είμαστε ευτυχισμένοι σίγουρα δεν το καταλαβαίνουμε όλοι μας. Σίγουρα οι ανέσεις μπορούν να προσφέρουν ποιότητα ζωής, αλλά υπάρχει ένα ερωτηματικό κατά πόσο μπορούν να προσφέρουν ευτυχία.
Και που κολλάει ρε μεγάλε, το marketing και η διαφήμιση? Εξ ορισμού ο σκοπός του μάρκετινγκ ήταν να βρίσκει προϊόντα που να ικανοποιούν τις ανάγκες του ανθρώπου και να τα προβάλει για να βελτίωση την ποιότητα ζωής του. Αυτό παλιά, και εμάς στη σχολή αυτό μας μάθανε θα προσθέσει ο άλλος ο κολλητός. Τώρα μήπως έχει αλλάξει το σενάριο; Ρωτάω εγώ. Μήπως ο ανταγωνισμός έχει αυξηθεί τόσο πολύ που ο σκοπός του marketing έχει γίνει πια να δημιουργεί ανάγκες για να κινούνται τα γρανάζια της αγοράς; Δεν θα μιλήσω με παραδείγματα γιατί ίσως θεωρηθεί ότι κάνω αντί-marketing, απλά θα αναρωτηθώ εάν ένας εικοσάρης φοιτητής (που δεν είναι οικονομικά ανεξάρτητος) έχει τις ίδιες ανάγκες που είχε πριν 10 χρόνια. Η ακόμα καλύτερα εάν ένας 30αρης (που είναι σχεδόν οικονομικά ανεξάρτητος) έχεις τις ίδιες ανάγκες που είχε πριν 10 χρόνια. Που το πάω? Προσωπικά το λατρεύω το marketing. Μπορώ να είμαι αλήτης ασκώντας το και ακόμα να φοράω κουστούμι και να με φωνάζουν κύριο. αλλά όλο αυτό το παιχνίδι του ωραίου, του επιβλητικού, του σύγχρονου, του in, μήπως τελικά αυτό είναι που έρχεται να μας στερήσει την ελευθερία; Αυτή είναι η μια πλευρά. Στην άλλη είμαστε εμείς. Γεννιόμαστε ελεύθεροι και μεγαλώνοντας κάνουμε όνειρα, βάζουμε στόχους, θέλουμε να επιτύχουμε πράγματα, τους 4 τοίχους που λέγαμε… Μήπως κάπου στην πορεία μπερδευόμαστε και εμείς οι ίδιοι και αποφασίζουμε να ¨πουλήσουμε¨ την ελευθερία μας? Σίγουρα δεν γεννήθηκα με όνειρο να πάρω cabrio αυτοκίνητο, αλλά εάν μπορώ να δουλέψω 2 ώρες παραπάνω κάθε μέρα για τα επόμενα 8 χρόνια της ζωής μου και να το πάρω? Μήπως τότε θα είμαι πιο ευτυχής? Έλα μωρέ 2 ώρες παραπάνω είναι, αφού μπορώ.
Και έτσι μπήκα και εγώ στο club του ανοιχτού αυτοκινήτου, με το ανάλογο τίμημα πάντα ε. Αυτό είναι ένα παράδειγμα, υπάρχουν και αλλά, σίγουρα εξίσου ελκυστικά. Συνεχίζουν να είναι όμως προϊόντα του marketing, που πολύ καλά έχουν περάσει στη ζωή μας. Τα αποδέχονται οι φίλοι μας, οι εχθροί μας, και θα έκαναν κατά κάποιο τρόπο “ευτυχισμένους” τους γονείς μας εάν μας έβλεπαν να τα κατέχουμε. Και δεν σταματά εδώ, υπάρχουν τάξεις ανθρώπων που ευτυχώς η δυστυχώς έχουν γαλουχηθεί με τέτοιες ανάγκες και με τέτοια όνειρα. Και για να το φτάσω στα άκρα φανταστείτε ότι μπορεί να παλεύουμε μια ζωή για να ικανοποιήσουμε μια σειρά από τέτοια όνειρα-ανάγκες που τελικά δεν ξέρουμε εάν θα μας οδηγήσουν στην πολυπόθητη ευτυχία. Δεν θα καταλήξω κάπου, εγώ θα συνεχίσω να ασκώ το marketing μ έναν δικό μου τρόπο έτσι όπως μου αρέσει. Θα αφήσω όμως ένα ερωτηματικό σ’ εμένα αλλά και σε σένα αναγνώστη κατά πόσο αφήνουμε το marketing να ορίσει για εμάς τις ανάγκες μας, τα όνειρα μας και τις συνθήκες αυτές που ορίσουν την δική μας μοναδική ευτυχία.
JiJiKaS
anatolika #2# ΥΠΕΡΒΟΛΗ στην τηλεόραση ΣΩΖΕΙ ΖΩΕΣ Ή ΑΠΛΑ ΠΝΙΓΕΙ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ;
Πόσες φορές σας είχαν πει οι γονείς σας “ Φάε όλο σου το φαί (και τα καρότα)
αλλιώς δεν θα μεγαλώσουν τα αυτιά σου” (ή ότι άλλο σας έρχεται στο μυαλό…).
“ Ντύσου γρήγορα αλλιώς δεν θα σε πάρω μαζί μου” κτλ. Λόγια υπερβολής για να επιτύχουν τον σκοπό τους με κίνητρο τον φόβο και την τιμωρία (σατανικοί γονείς !)
Αλλά τελικά ο σκοπός αγιάζει τα μέσα ή απλά πνίγει την αλήθεια ; Που το πάω ; Μα φυσικά στα λατρεμένα μας ΜΜΕ ! Κατά καιρούς γίνεται θέμα ο τρόπος παρουσίασης των ειδήσεων τους. Και αυτό γιατί η υπερβολή στον λόγο τους είναι και το σήμα κατατεθέν τους. Παρόλα αυτά, αφού έχουν καταφέρει να τραβήξουν το ενδιαφέρον του τηλεθεατή, ο σκοπός για τον οποίο αναδύεται στην επιφάνεια ένα πρόβλημα, επιτυγχάνεται. Πάρτε για παράδειγμα τον κύριο “ με-ξέχασε-η-τύχη-μου” που για ένα πενιχρό χρέος απέναντι σε μια επιχείρηση-φορέα, κινδύνεψε να βρεθεί πίσω από τα σίδερα. Ο συγκεκριμένος, έπρεπε να καταβάλει ένα ποσό μικρότερο των 10 cents, αλλά δεν του επέτρεπαν να ξεχρεώσει μιας και ο φορέας δεν μπορούσε να δεχτεί ποσό μικρότερο των τάδε €. Του είπαν να περιμένει χ χρόνια ώστε το χρέος του να φτάσει το επιτρεπτό όριο που προβλέπεται να δεχτεί η επιχείρηση. Και όλα αυτά την στιγμή που ο φορέας τον υποχρέωνε να καταβάλει τα χρωστούμενα σε χρονικό διάστημα μικρότερο από αυτό που θα έπρεπε να περιμένει για να συμπληρωθεί το ποσό που μπορούσαν να δεχτούν (!) ΑΛΑΛΟΥΜ ! Η λύση; Ειδοποιήθηκε κάποιος υπεύθυνος του φορέα μιας και το θέμα είχε φτάσει στα κανάλια, βγήκε στο γυαλί και είπε πως θα επιληφθεί προσωπικά το πρόβλημα. SOLVED ! Έτσι απλά! Εάν δεν έφτανε στα κανάλια το θέμα, πολύ πιθανό να έπαιρνε χρόνια για να λυθεί. Θα διογκωνόταν για τον χ πολίτη, θα έχανε χρόνο και χρόνια από την ζωή του… Για ποιο λόγο ; Για το αυτονόητο!
Παράλληλα με όλα αυτά τα γεγονότα, βρισκόμαστε σε μία εποχή όπου η τηλεόραση τείνει να γίνει (εάν δεν είναι ήδη) το καλύτερο μέσο επικοινωνίας. Θυμηθείτε τις πρώτες ημέρες των πυρκαγιών του Αυγούστου, που η ανοργανωσιά (και σκεφτείτε εσείς τι άλλο…), πήγαινε σύννεφο για την καταπολέμηση της φωτιάς, υπήρξαν περιστατικά που τα κανάλια έδειχναν περιοχές να καίγονται και μετά από λίγο εμφανιζόταν όχημα της πυροσβεστικής… Μου φάνηκε λες και οι υπεύθυνοι για την κατάσβεση ήταν συντονισμένοι στους τηλεοπτικούς τους δέκτες και συντόνιζαν τις προσπάθειες από εκεί… (Διόλου απίθανο !)
“Η τηλεόραση είναι ρολόι και ημερολόγιο. Είναι σχολείο, σπιτικό, εκκλησία… φίλος και ερωμένη.” Τάδε έφη (όχι Σαρρή) ο Dae-su Oh στην ταινία Oldboy.
Όμως αναλογιστείτε τι γίνετε όταν σε όλο αυτό το πανηγύρι όταν προσθέτουμε την υπερβολή. Το κόστος για τον εκάστοτε τηλεθεατή-πολίτη, είναι να εκλαμβάνει πως είναι ανίσχυρος μπροστά σε ένα κράτος και την γραφειοκρατία του, δημιουργώντας στο μυαλό του μια εικόνα ενός παντελούς χάους. Σε κάνει να νιώθεις πως ο “Γκοτζήλα” της γραφειοκρατίας είναι εκεί έξω και εύχεσαι να μην είσαι το επόμενο θύμα του! Και εδώ προκύπτει ακόμα ένα θέμα…μετά από τέτοια περιστατικά, εξελίσσετε καθόλου η γραφειοκρατία ; Δημιουργούνται δικλίδες ασφάλειας ώστε να μην υπάρξει στο μέλλον παρόμοιο πρόβλημα ; Κοινώς… εξελίσσονται καθόλου οι φορείς ; ‘Η μήπως απλά βασιζόμαστε ένα ολόκληρο κράτος στα ΜΜΕ σαν έναν σύγχρονο “Ρομπέν των δασών” ;
Ανεβοκατεβάζουν κυβερνήσεις, εξυπηρετούν συμφέροντα, παίζουν απίστευτα ποσά πάνω και κάτω από το τραπέζι, δημιουργούν κινήματα. Όλα δείχνουν πως είναι ένα ακόμα εργαλείο που μετατράπηκε σε όπλο από την στιγμή που έπεσε στα χέρια της ανθρωπότητας! Απλά μπερδεύομαι στο κατά πόσο είναι τα δελτία ειδήσεων υπερβολικά στο λόγο τους, ή αν είναι υπερβολικά… τραγικά αυτά που μας παρουσιάζουν και συμβαίνουν ! Αλλά όπως και να έχει, εμείς παραμένουμε… απλά τηλεθεατές στα γεγονότα. Μπεεε εεε εεε !!!
Χρήστος Βάρβαλιος
αλλιώς δεν θα μεγαλώσουν τα αυτιά σου” (ή ότι άλλο σας έρχεται στο μυαλό…).
“ Ντύσου γρήγορα αλλιώς δεν θα σε πάρω μαζί μου” κτλ. Λόγια υπερβολής για να επιτύχουν τον σκοπό τους με κίνητρο τον φόβο και την τιμωρία (σατανικοί γονείς !)
Αλλά τελικά ο σκοπός αγιάζει τα μέσα ή απλά πνίγει την αλήθεια ; Που το πάω ; Μα φυσικά στα λατρεμένα μας ΜΜΕ ! Κατά καιρούς γίνεται θέμα ο τρόπος παρουσίασης των ειδήσεων τους. Και αυτό γιατί η υπερβολή στον λόγο τους είναι και το σήμα κατατεθέν τους. Παρόλα αυτά, αφού έχουν καταφέρει να τραβήξουν το ενδιαφέρον του τηλεθεατή, ο σκοπός για τον οποίο αναδύεται στην επιφάνεια ένα πρόβλημα, επιτυγχάνεται. Πάρτε για παράδειγμα τον κύριο “ με-ξέχασε-η-τύχη-μου” που για ένα πενιχρό χρέος απέναντι σε μια επιχείρηση-φορέα, κινδύνεψε να βρεθεί πίσω από τα σίδερα. Ο συγκεκριμένος, έπρεπε να καταβάλει ένα ποσό μικρότερο των 10 cents, αλλά δεν του επέτρεπαν να ξεχρεώσει μιας και ο φορέας δεν μπορούσε να δεχτεί ποσό μικρότερο των τάδε €. Του είπαν να περιμένει χ χρόνια ώστε το χρέος του να φτάσει το επιτρεπτό όριο που προβλέπεται να δεχτεί η επιχείρηση. Και όλα αυτά την στιγμή που ο φορέας τον υποχρέωνε να καταβάλει τα χρωστούμενα σε χρονικό διάστημα μικρότερο από αυτό που θα έπρεπε να περιμένει για να συμπληρωθεί το ποσό που μπορούσαν να δεχτούν (!) ΑΛΑΛΟΥΜ ! Η λύση; Ειδοποιήθηκε κάποιος υπεύθυνος του φορέα μιας και το θέμα είχε φτάσει στα κανάλια, βγήκε στο γυαλί και είπε πως θα επιληφθεί προσωπικά το πρόβλημα. SOLVED ! Έτσι απλά! Εάν δεν έφτανε στα κανάλια το θέμα, πολύ πιθανό να έπαιρνε χρόνια για να λυθεί. Θα διογκωνόταν για τον χ πολίτη, θα έχανε χρόνο και χρόνια από την ζωή του… Για ποιο λόγο ; Για το αυτονόητο!
Παράλληλα με όλα αυτά τα γεγονότα, βρισκόμαστε σε μία εποχή όπου η τηλεόραση τείνει να γίνει (εάν δεν είναι ήδη) το καλύτερο μέσο επικοινωνίας. Θυμηθείτε τις πρώτες ημέρες των πυρκαγιών του Αυγούστου, που η ανοργανωσιά (και σκεφτείτε εσείς τι άλλο…), πήγαινε σύννεφο για την καταπολέμηση της φωτιάς, υπήρξαν περιστατικά που τα κανάλια έδειχναν περιοχές να καίγονται και μετά από λίγο εμφανιζόταν όχημα της πυροσβεστικής… Μου φάνηκε λες και οι υπεύθυνοι για την κατάσβεση ήταν συντονισμένοι στους τηλεοπτικούς τους δέκτες και συντόνιζαν τις προσπάθειες από εκεί… (Διόλου απίθανο !)
“Η τηλεόραση είναι ρολόι και ημερολόγιο. Είναι σχολείο, σπιτικό, εκκλησία… φίλος και ερωμένη.” Τάδε έφη (όχι Σαρρή) ο Dae-su Oh στην ταινία Oldboy.
Όμως αναλογιστείτε τι γίνετε όταν σε όλο αυτό το πανηγύρι όταν προσθέτουμε την υπερβολή. Το κόστος για τον εκάστοτε τηλεθεατή-πολίτη, είναι να εκλαμβάνει πως είναι ανίσχυρος μπροστά σε ένα κράτος και την γραφειοκρατία του, δημιουργώντας στο μυαλό του μια εικόνα ενός παντελούς χάους. Σε κάνει να νιώθεις πως ο “Γκοτζήλα” της γραφειοκρατίας είναι εκεί έξω και εύχεσαι να μην είσαι το επόμενο θύμα του! Και εδώ προκύπτει ακόμα ένα θέμα…μετά από τέτοια περιστατικά, εξελίσσετε καθόλου η γραφειοκρατία ; Δημιουργούνται δικλίδες ασφάλειας ώστε να μην υπάρξει στο μέλλον παρόμοιο πρόβλημα ; Κοινώς… εξελίσσονται καθόλου οι φορείς ; ‘Η μήπως απλά βασιζόμαστε ένα ολόκληρο κράτος στα ΜΜΕ σαν έναν σύγχρονο “Ρομπέν των δασών” ;
Ανεβοκατεβάζουν κυβερνήσεις, εξυπηρετούν συμφέροντα, παίζουν απίστευτα ποσά πάνω και κάτω από το τραπέζι, δημιουργούν κινήματα. Όλα δείχνουν πως είναι ένα ακόμα εργαλείο που μετατράπηκε σε όπλο από την στιγμή που έπεσε στα χέρια της ανθρωπότητας! Απλά μπερδεύομαι στο κατά πόσο είναι τα δελτία ειδήσεων υπερβολικά στο λόγο τους, ή αν είναι υπερβολικά… τραγικά αυτά που μας παρουσιάζουν και συμβαίνουν ! Αλλά όπως και να έχει, εμείς παραμένουμε… απλά τηλεθεατές στα γεγονότα. Μπεεε εεε εεε !!!
Χρήστος Βάρβαλιος
Παρασκευή 21 Αυγούστου 2009
ΘΗΤΕΙΑ : Κατάργησε την, την τιμημένη…
Αύγουστος 2009 . Και ναι !!! Η θητεία γίνεται 9μηνη!! HOORAY! Χειροκροτήματα, κομφετί, γυμνές γυναίκες να χορεύουν πάνω στη μπάρα κατά την διάρκεια ενός πάρτι με άφθονο αλκοόλ για να τιμήσει ένα ιστορικό γεγονός… Το κράτος δεν σε υποχρεώνει να δώσεις 12 αλλά 9 μήνες από την ζωή σου σε αυτό! Το κέρδος σου;! Εμπειρίες, γνωριμίες με ανθρώπους από όλη τη χώρα, ατέλειωτη διασκέδαση, δωρεάν κάμπινγκ (σχοινάκια) και αφού την υπηρετήσεις, θα μπορείς να φας το οτιδήποτε μιας και θα έχεις πλέον τεστάρει τα όρια του στομαχιού σου στο έπακρο! ... Κακά τα ψέματα, η υποχρεωτική θητεία δεν σου αφήνει τίποτα πια πέρα από κάποια καλά φιλαράκια που κάνεις και τις αναμνήσεις σου μαζί τους. Δεν θα θυμάσαι τις πρωινές φρουρές μέσα στην πάχνη, ούτε τις ατελείωτες ώρες σκοπιάς στους 40 βαθμούς υπό σκιάν ή στους βαθμούς υπό το μηδέν με αέρα την νύχτα. Σου μένουν ιστορίες αστείες και το μεθύσι που έκανες την πρωτοχρονιά, γιατί η αλλαγή του χρόνου σε βρήκε να είσαι στη μονάδα, μιας και ήσουν ένας από τους “νέους”. Αλλά κάποια στιγμή πρέπει να τελειώνουμε με αυτό. Ξέρω, οι μεγαλύτεροι μου υπηρέτησαν 12 και 24 μήνες περισσότερο από μένα, αλλά επίσης έχω και προγόνους που ζούσαν στα δέντρα και έτρωγαν μπανάνες… Πρέπει να κάνω και εγώ το ίδιο; Έχουμε πλέον αεροπορία και ναυτικό που στελεχώνονται κατά πλειοψηφία από μόνιμα στελέχη. Γιατί όχι και στο πεζικό; Χώρια τα απίστευτα ποσά που διατίθενται για τους φαντάρους θητείας, χώρια τις απίστευτα μεγάλες ποσότητες φαγητού που πετιούνται καθημερινά. Το ποσό που γλύτωσε ο ελληνικός στρατός και το κράτος για αυτήν την μείωση των τριών μηνών, ανέρχεται στα 2 δις € (!!!) τα οποία φυσικά τα δίνουμε εμείς οι φορολογούμενοι. Γιατί όχι λοιπόν λιγότερα έξοδα και πλήρως οργανωμένο επαγγελματικό στρατό; Η θητεία δεν εξυπηρετεί κανέναν πλέον. Κανένας δεν γίνεται πιο ”άνδρας” εκεί, κανείς δεν αλλάζει χαρακτήρα, κανείς δεν εξελίσσεται στο παραμικρό. Όπως μπαίνεις βγαίνεις. Σε κρατάει πίσω μέχρι να την υπηρετήσεις και όταν το κάνεις, χάνεις ένσημα και λεφτά.. Πολλά λεφτά. Αυτά εν ολίγης. Τώρα πάω να κυλιστώ στις λάσπες και να φάω χώμα μιας και δεν μπορώ να πάθω τίποτα μετά τα εμβόλια που μου έκαναν στο κέντρο. Σε ευχαριστώ ελληνικέ στρατέ!!!
Χρήστος Μπαρμπαλιός
Χρήστος Μπαρμπαλιός
10 σημεία για να κρύψετε τις ….. στάχτες σας
Από την 1/ 7/ 2009 ανήκουμε και επισήμως ως χώρα στους μη καπνίζοντες. Οι Ευρωπαϊκές διατάξεις περί απαγόρευσης του καπνίσματος σε όλους τους δημόσιους και ιδιωτικούς χώρους εργασίας, αλλά και στους κοινόχρηστους χώρους γενικότερα ισχύουν πλέον και για τη χώρα μας. Σίγουρα οι απανταχού άκαπνοι στον κόσμο τούτο θα πανηγυρίζουν την ελευθερία του αναπνέειν ελεύθερα και χωρίς οσμές και θα χουν και δίκιο. Για να λέμε την αλήθεια δεν είναι και εύκολο πράγμα να υποφέρει ο άκαπνος τη συνήθεια του καπνιστή. Περιοριζόταν de facto το δικαίωμα του στην υγιεινή ζωή. Να μη μιλήσουμε για την υπερέκθεση των ανηλίκων σε νεφελώδη τοπία όπως café, bar και τα λοιπά συναφή σημεία κοινωνικοποίησης των ημερών μας.
Η Ελλάδα αποφάσισε να δώσει μια ανάσα στους πολίτες της ξεκινώντας από τα κεντρικά προβλήματα που απασχολούν τον Έλληνα μαθητή, σπουδαστή, άνεργο, εργαζόμενο, συνταξιούχο. Το τσιγάρο. Εν συνεχεία θα αναλάβει τις υποχρεώσεις της και θα διευθετήσει ως χώρα και τα δευτερεύοντα όπως παιδεία, εργασία, οικονομία, συνταξιοδοτικό, κυκλοφοριακό, περιβαλλοντολογικό, κτλ. Εξάλλου ως χώρα έχουμε παράδοση στην οργάνωση και κατανομή των προτεραιοτήτων μας. Το θέμα είναι πως ότι και να λέμε, ότι και να κάνουμε πάντα κάποιος άλλος αποφασίζει για μας. Σε αυτή την περίπτωση λοιπόν σκεφτήκαμε και αποφασίσαμε για σας τα 10 καλύτερα σημεία που μπορείτε να κρύψετε τις στάχτες σας όταν οι σκοτούρες και τα προβλήματα σας είναι τέτοια που απλά θα ξεχάσετε να βγείτε έξω πριν ανάψετε το τσιγάρο της καθημερινής απόγνωσης.
Νο 1: Μπορείτε να προμηθευτείτε τασάκια τσέπης. Κυκλοφορούν στο εμπόριο σβήνουν άμεσα το τσιγάρο σας και το κυριότερο, ανήκουν στη λογική του…. ψάξε ψάξε δε θα το βρεις…
Νο2 : Στη γλάστρα. Το μόνο που χρειάζεστε είναι ένα γλαστράκι με αρωματικό φυτό, (βασιλικό πχ διώχνει και τα κουνούπια) που θα φροντίζετε να ποτίζετε ανελλιπώς… μη πάρει φωτιά η γλάστρα.. Προδοθήκατε άμεσα…
Νο3 Στο συρτάρι του γραφείου σας (εκείνο που κλειδώνει, κι όλως τυχαίως χάνετε μονίμως τα κλειδιά)
Νο 4 Τασάκι σε θυρίδα… πλέον οι στάχτες σας είναι πολύτιμες.
Νο 5 Στο μεγάλο τασάκι πάτωμα οι στάχτες, και το τσιγάρο σβησμένο καλά και κρυμμένο σε χαρτί στον επίσημο κάδο. ( τι θα κάνουν πια ? θα πάρουν δείγμα από το πάτωμα? )
Νο 6 Για εσάς που δουλεύετε σε εταιρείες χωρίς κλιματισμό μπορείτε απλά να σταθείτε μπροστά στον ανεμιστήρα… θα τα φροντίσει όλα εκείνος, εσείς δεν χρειάζεται να ασχοληθείτε με τίποτα.
Νο7 Για όσους δουλεύουν δίπλα σε παράθυρα η λύση είναι απλή: χαρτοταινία διπλής όψεως στο περβάζι. Το καπνίζεις και μετά το κολλάς. Στο τέλος της εβδομάδας απλά αλλάζεις την ταινία.
Νο 8 Στα πόδια του άκαπνου συναδέλφου που σας έκανε τη ζωή μαύρη όλο το χειμώνα και τώρα κρυφογελάει που δεν μπορείτε να του φυσήξετε με χάρη τον καπνό σας.
Νο 9 Τασάκι τύπου μελανοδοχείο… κρατάτε απλά τα άδεια μελανοδοχεία σας.. αν σας ρωτήσει κάποιος γιατί; μπορείτε να πείτε ότι είστε …συλλέκτης!!! Όσο για τον έλεγχο από την επιτροπή υγείας…; Λέτε να ρισκάρουν να λερώσουν τα φρεσκοσιδερωμένα σακάκια τους ;
Νο 10 μπορείτε απλά να συμμορφωθείτε με τις διατάξεις τις απαγόρευσης και να κάνετε την προσπάθεια σας να το κόψετε πιο επίσημα αυτή τη φορά….
Καλό άκαπνο (κλαψ) χειμώνα να χουμε ….
Κάτια Σαββίδου
Η Ελλάδα αποφάσισε να δώσει μια ανάσα στους πολίτες της ξεκινώντας από τα κεντρικά προβλήματα που απασχολούν τον Έλληνα μαθητή, σπουδαστή, άνεργο, εργαζόμενο, συνταξιούχο. Το τσιγάρο. Εν συνεχεία θα αναλάβει τις υποχρεώσεις της και θα διευθετήσει ως χώρα και τα δευτερεύοντα όπως παιδεία, εργασία, οικονομία, συνταξιοδοτικό, κυκλοφοριακό, περιβαλλοντολογικό, κτλ. Εξάλλου ως χώρα έχουμε παράδοση στην οργάνωση και κατανομή των προτεραιοτήτων μας. Το θέμα είναι πως ότι και να λέμε, ότι και να κάνουμε πάντα κάποιος άλλος αποφασίζει για μας. Σε αυτή την περίπτωση λοιπόν σκεφτήκαμε και αποφασίσαμε για σας τα 10 καλύτερα σημεία που μπορείτε να κρύψετε τις στάχτες σας όταν οι σκοτούρες και τα προβλήματα σας είναι τέτοια που απλά θα ξεχάσετε να βγείτε έξω πριν ανάψετε το τσιγάρο της καθημερινής απόγνωσης.
Νο 1: Μπορείτε να προμηθευτείτε τασάκια τσέπης. Κυκλοφορούν στο εμπόριο σβήνουν άμεσα το τσιγάρο σας και το κυριότερο, ανήκουν στη λογική του…. ψάξε ψάξε δε θα το βρεις…
Νο2 : Στη γλάστρα. Το μόνο που χρειάζεστε είναι ένα γλαστράκι με αρωματικό φυτό, (βασιλικό πχ διώχνει και τα κουνούπια) που θα φροντίζετε να ποτίζετε ανελλιπώς… μη πάρει φωτιά η γλάστρα.. Προδοθήκατε άμεσα…
Νο3 Στο συρτάρι του γραφείου σας (εκείνο που κλειδώνει, κι όλως τυχαίως χάνετε μονίμως τα κλειδιά)
Νο 4 Τασάκι σε θυρίδα… πλέον οι στάχτες σας είναι πολύτιμες.
Νο 5 Στο μεγάλο τασάκι πάτωμα οι στάχτες, και το τσιγάρο σβησμένο καλά και κρυμμένο σε χαρτί στον επίσημο κάδο. ( τι θα κάνουν πια ? θα πάρουν δείγμα από το πάτωμα? )
Νο 6 Για εσάς που δουλεύετε σε εταιρείες χωρίς κλιματισμό μπορείτε απλά να σταθείτε μπροστά στον ανεμιστήρα… θα τα φροντίσει όλα εκείνος, εσείς δεν χρειάζεται να ασχοληθείτε με τίποτα.
Νο7 Για όσους δουλεύουν δίπλα σε παράθυρα η λύση είναι απλή: χαρτοταινία διπλής όψεως στο περβάζι. Το καπνίζεις και μετά το κολλάς. Στο τέλος της εβδομάδας απλά αλλάζεις την ταινία.
Νο 8 Στα πόδια του άκαπνου συναδέλφου που σας έκανε τη ζωή μαύρη όλο το χειμώνα και τώρα κρυφογελάει που δεν μπορείτε να του φυσήξετε με χάρη τον καπνό σας.
Νο 9 Τασάκι τύπου μελανοδοχείο… κρατάτε απλά τα άδεια μελανοδοχεία σας.. αν σας ρωτήσει κάποιος γιατί; μπορείτε να πείτε ότι είστε …συλλέκτης!!! Όσο για τον έλεγχο από την επιτροπή υγείας…; Λέτε να ρισκάρουν να λερώσουν τα φρεσκοσιδερωμένα σακάκια τους ;
Νο 10 μπορείτε απλά να συμμορφωθείτε με τις διατάξεις τις απαγόρευσης και να κάνετε την προσπάθεια σας να το κόψετε πιο επίσημα αυτή τη φορά….
Καλό άκαπνο (κλαψ) χειμώνα να χουμε ….
Κάτια Σαββίδου
«Σκάει» ο Τζίτζικας!

Έχει περάσει αρκετή ώρα μέσα σε ένα συνονθύλευμα σκέψεων για το πώς να φανώ αντάξια της παρελθοντικής μου πένας μετά από την πρόκληση – πρόσκληση που δέχθηκα από ένα φίλο μου. Ο εν λόγω άνθρωπος τυγχάνει να είναι και ο εμπνευστής αυτής της προσπάθειας για έναν καινούριο δίαυλο επικοινωνίας, ο οποίος θα συχνάζει κατά βάση στην ανατολική πλευρά της πόλης, χωρίς εννοείται να αποξενώνεται από τις υπόλοιπες γωνιές της. Από την άλλη είναι κι αυτός ο περιορισμός των λέξεων που από μόνος του αποτελεί τροχοπέδη για ένα πνεύμα επιεικώς φύσει ελεύθερο όπως θέλω να πιστεύω ήμουν, είμαι και θα είμαι.
Τίποτα. Στρέφω το βλέμμα προς το ανοιχτό παράθυρο και αναδύθηκε η σκέψη που προφανώς, στην προκειμένη φάση, κυριάρχησε των υπολοίπων. Καλοκαιρινή ραστώνη! Του λόγου μου ανήκω σ’ εκείνη την κάστα ανθρώπων των οποίων νους και σώμα ελαφρώς παραλύουν αυτήν την κατά άλλα αγαπημένη εποχή του χρόνου. Αναρωτιέμαι: Όλοι εμείς οι δυστυχείς μικροαστοί τι διεξόδους έχουμε προκειμένου να περάσει όσο πιο ανώδυνα και γιατί όχι ευχάριστα και αυτό το καλοκαίρι; Όσοι εξ υμών ήδη νοσταλγείτε τη Χαλκιδική σαν κοντινή απόδραση παρακαλώ συγκεντρωθείτε! Η πολυπόθητη άδεια του καλοκαιριού δεν αποτελεί πανάκεια και συνήθως τις περισσότερες φορές λειτουργεί ως ένα προσωρινό παυσίλυπο που καλείται να μας βάλει σ’ ένα γλυκό λήθαργο, με όποιες ερμηνείες θέλετε να δώσετε στην έννοια, πριν μας ξεβράσει ξανά στα ίδια και τα ίδια.
Αυτά τα «ίδια» είναι που πρέπει να χρωματίσεις αγαπητέ αναγνώστη και εν δυνάμει φίλε. Στην τελική με αυτά θα ξεχειμωνιάσεις με όση αντοχή και αποθέματα υπομονής διαθέτεις. Σε εσένα εκεί έξω που ετοιμάζεις την προσωπική σου επανάσταση, καλή δύναμη! Σε εσένα που είσαι άριστος στη θεωρία και μόνιμα μετεξεταστέος στην πράξη, μην παραιτείσαι. Πάρε το χρόνο σου, βρες τη δύναμη και διεκδίκησε τίποτα λιγότερο από τα πάντα!
Η γράφουσα σας καλωσορίζει σε μέρος των πιο «Ανατολικών» ενδόμυχων σκέψεων της και μην ξεχνάτε…το καλοκαίρι αρχίζει και τελειώνει πάντα νύχτα…
LiLiTh
---Γιατί εγώ κ συ είμαστε ίδιοι είτε το γουστάρεις είτε όχι---
θελήσαμε να πλακώσουμε στο ξύλο κάποια στιγμή (πιθανότατα και περισσότερες) τη μάνα μας ή τον πατέρα μας- δεν το κάναμε (θέλω να πιστεύω : p ) παρ'όλο που ίσως είναι οι μοναδικοί άνθρωποι που έχουμε πραγματικά αγαπήσει. Έχουμε ερωτευτεί τότε αυτόν/αυτήν και δεν ξεχάσαμε (εντελώς) ό,τι κι αν λέμε, όσο κι αν "δεν μας νοιάζει" *και αν όχι ,πρόκειται να συμβεί στο μέλλον (δεν είμαι μάντης φίλε , απλώς πάει με το πακέτο.) Έχουμε απομυθοποιήσει κάτι ή κάποιον που θεωρούσαμε πολύ σπουδαίο. Ακούσαμε κάποιον δάσκαλο ή φίλο σαν υπνωτισμένοι με ανοιχτά αυτιά και μάτια, νομίσαμε πως για μια στιγμή ανακαλύψαμε το μυστικό της ζωής ,και δε θα τον ξεχάσουμε ποτέ. Ξέρουμε όμως πως αν ακούμε πολύ τους άλλους , το μόνο που θα πετύχουμε- αλλά θα το πετύχουμε- είναι να γίνουμε σαν κι αυτούς. Έχουμε φωνάξει σε κάποια φάση (και περισσότερες ίσως) της ζωής μας :
ΤΙ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ ΠΕΙΡΑΖΕΙ ΡΕ ΑΝΘΡΩΠΕ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΣΑΝ ΚΙ ΣΕΝΑ? ΠΟΣΟ ΒΑΡΕΤΑ ΘΑ ΗΤΑΝΕ ΑΝ ΗΜΟΥΝ?
(((ΜΕΓΑΑΛΗ ΠΑΡΕΝΘΕΣΗ: *νομίζω πως όλοι είμαστε κομμάτι απο το ίδιο παζλ. Αν δεν υπήρχανε οι άλλοι , τότε ποιανού θα ήτανε όλοι αυτοί "against" ? Του εαυτού τους? της/ου γκόμενας/ου τους? ))) Έχουμε γνωρίσει ανθρώπους που ούτε το φανταζόμασταν, χωρίς απαραίτητα να "ταιριάζουμε"--μουσικά, ιδεολογικά, πολιτικά, αθλητικά (*ζήτημα γούστου όλα) "ταιριάξαμε" , κάναμε παρέα , ίσως ακόμα και να τους αγαπήσαμε λιγάκι ή λίγο ή και περισσότερο... αλλά γνωρίζουμε μέσα μας βαθιά πως όσο κι αν "Δεν μπορώ χωρίς εσένα όλα γύρω μου χαμένα ", όπως λένε και οι one το boyband, το μόνο απόκτημα σου φιλαράκο είσαι εσύ, όπως λέει και ένας φίλος. Γουστάρουμε -ακόμα κι αν είμαστε μουντρούχοι άνθρωποι- να βλέπουμε τους άλλους να χαμογελάνε, όποιοι κι αν είναι , όσο "κοντοί στραβοί κι ανάποδοι". Αγαπάμε επίσης, τα χαμόγελα της φωτογραφίας και του σινεμά και πάντοτε μαγευόμαστε από την ομορφιά. Γνωρίζουμε πως τελικά θα υπερισχύσει η αγάπη μα όλοι θα καταλήξουμε στο άπειρο. ~Χαμογελάστε να έχετε ωραία πτήση~. Αγαπάμε απλά πράγματα - αυτά που υπάρχουν χωρίς να τα ζητήσει κανείς βλέπε θάλασσα, βουνό, μουσική, γκομενοκαταστάσεις-είτε τις ζούμε είτε όχι μας αρέσει να ασχολούμαστε με το σπορ εις τον αιώνα τον άπαντα (αμήν). Ξέρουμε πως τίποτα δε μένει για πάντα παρ'όλα αυτά δε φαίνεται να μας ενδιαφέρει ιδιαίτερα. Μας τη δίνουν οι δήθεν άνθρωποι/καταστάσεις , ακόμα κι αν δείχνουμε άλλο προς τα έξω. Ίσως δεν το παραδεχόμαστε, αλλά μας λείπουν άνθρωποι που φυγαν, κάποιες φορές κοιτάμε τον εαυτό μας στον καθρέφτη και νομίζουμε πως βλέπουμε αυτούς , μας λείπουν άνθρωποι που είναι εδώ, και μας λείπει και ο εαυτός μας καμιά φορά. Συχνά αναρωτιόμαστε ποιος είναι «φυσιολογικός» σ' αυτόν τον πλανήτη. Είτε μας αρέσει είτε όχι(πάλι) έχουμε μια κοσμοθεωρία κι έναν κύκλο- το παρεάκι που πολλές φορές τους πρήζουμε με τις ιδέες μας χωρίς αυτούς δεν είμαστε τίποτα αν το καλοσκεφτείς κι αυτό πονάει κάποιες φορές .
δε εντ.
//http:Duck
ΤΙ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ ΠΕΙΡΑΖΕΙ ΡΕ ΑΝΘΡΩΠΕ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΣΑΝ ΚΙ ΣΕΝΑ? ΠΟΣΟ ΒΑΡΕΤΑ ΘΑ ΗΤΑΝΕ ΑΝ ΗΜΟΥΝ?
(((ΜΕΓΑΑΛΗ ΠΑΡΕΝΘΕΣΗ: *νομίζω πως όλοι είμαστε κομμάτι απο το ίδιο παζλ. Αν δεν υπήρχανε οι άλλοι , τότε ποιανού θα ήτανε όλοι αυτοί "against" ? Του εαυτού τους? της/ου γκόμενας/ου τους? ))) Έχουμε γνωρίσει ανθρώπους που ούτε το φανταζόμασταν, χωρίς απαραίτητα να "ταιριάζουμε"--μουσικά, ιδεολογικά, πολιτικά, αθλητικά (*ζήτημα γούστου όλα) "ταιριάξαμε" , κάναμε παρέα , ίσως ακόμα και να τους αγαπήσαμε λιγάκι ή λίγο ή και περισσότερο... αλλά γνωρίζουμε μέσα μας βαθιά πως όσο κι αν "Δεν μπορώ χωρίς εσένα όλα γύρω μου χαμένα ", όπως λένε και οι one το boyband, το μόνο απόκτημα σου φιλαράκο είσαι εσύ, όπως λέει και ένας φίλος. Γουστάρουμε -ακόμα κι αν είμαστε μουντρούχοι άνθρωποι- να βλέπουμε τους άλλους να χαμογελάνε, όποιοι κι αν είναι , όσο "κοντοί στραβοί κι ανάποδοι". Αγαπάμε επίσης, τα χαμόγελα της φωτογραφίας και του σινεμά και πάντοτε μαγευόμαστε από την ομορφιά. Γνωρίζουμε πως τελικά θα υπερισχύσει η αγάπη μα όλοι θα καταλήξουμε στο άπειρο. ~Χαμογελάστε να έχετε ωραία πτήση~. Αγαπάμε απλά πράγματα - αυτά που υπάρχουν χωρίς να τα ζητήσει κανείς βλέπε θάλασσα, βουνό, μουσική, γκομενοκαταστάσεις-είτε τις ζούμε είτε όχι μας αρέσει να ασχολούμαστε με το σπορ εις τον αιώνα τον άπαντα (αμήν). Ξέρουμε πως τίποτα δε μένει για πάντα παρ'όλα αυτά δε φαίνεται να μας ενδιαφέρει ιδιαίτερα. Μας τη δίνουν οι δήθεν άνθρωποι/καταστάσεις , ακόμα κι αν δείχνουμε άλλο προς τα έξω. Ίσως δεν το παραδεχόμαστε, αλλά μας λείπουν άνθρωποι που φυγαν, κάποιες φορές κοιτάμε τον εαυτό μας στον καθρέφτη και νομίζουμε πως βλέπουμε αυτούς , μας λείπουν άνθρωποι που είναι εδώ, και μας λείπει και ο εαυτός μας καμιά φορά. Συχνά αναρωτιόμαστε ποιος είναι «φυσιολογικός» σ' αυτόν τον πλανήτη. Είτε μας αρέσει είτε όχι(πάλι) έχουμε μια κοσμοθεωρία κι έναν κύκλο- το παρεάκι που πολλές φορές τους πρήζουμε με τις ιδέες μας χωρίς αυτούς δεν είμαστε τίποτα αν το καλοσκεφτείς κι αυτό πονάει κάποιες φορές .
δε εντ.
//http:Duck
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)