Μια τρελή διασταύρωση με χαλασμένα φανάρια ... Πόσο εύκολα μπορεί η τάξη να γίνει αταξία, η αρχή να γίνει αναρχία και η ζωή να γίνει επιβίωση... Κατάθλιψη, μια λέξη μέσα στη μόδα που χρησιμοποιείται από τα άχρωμα και απρόσωπα δελτία ειδήσεων
ως τις παρέες στα καφέ της γκρι πόλης. Κάποια στιγμή, στους περισσότερους από μας έρχεται η ώρα που το ποτήρι είναι μισοάδειο.
Έχεις την εντύπωση ότι νύχτα-μέρα σε ακολουθεί μια σκιά, και αυτό σε τρελαίνει. Μη φοβηθείς. Δεν είναι κανείς άλλος εκτός από το “μαύρο σκύλο της κατάθλιψης” (σε συμβουλεύω, εάν νιώθεις κάπως έτσι να πάρεις το βιβλίο αυτό). Όσο αρνείσαι την ύπαρξή του, είναι σα να τον ταΐζεις. Και αυτός μεγαλώνει και γίνεται ενοχλητικός. Η ανύπαρκτη ύπαρξη του σε τρελαίνει.
Όταν συμβιβαστείς και δεχτείς ότι υπάρχει, τότε γίνεται ένα μικρό υπάκουο κουταβάκι
που μπορεί να υπάρχει γύρω σου χωρίς να σε ενοχλεί.
Τα αισθήματα είναι κάτι σαν τα χαλασμένα φανάρια της διασταύρωσης που λέγαμε στην αρχή.
Όταν είναι πράσινο, νιώθεις την ελευθερία να περάσεις απέναντι και να συνεχίσεις την ολοκλήρωση του προορισμού σου ..προς τη μικρή ή μεγάλη Ιθάκη σου.
Στο πορτοκαλί, ίσα ίσα προλαβαίνεις να περάσεις αλλά έχεις την επιλογή να κόψεις λίγο
ταχύτητα και να σταματήσεις. Μια στάση που μπορεί να σου φανεί από ελάχιστη έως αιώνια. Στο κόκκινο όμως δεν έχεις καμία επιλογή. Σταματάς... αν περάσεις κινδυνεύεις.
Τι γίνεται όμως όταν χαλάσουν τα φανάρια (συναισθήματα);
Τι κάνεις σε μια τέτοια άναρχη κατάσταση; Πόσο μπορείς να δοκιμάζεις τις αντοχές σου και πώς μπορείς να βγεις από αυτό το αδιέξοδο ; Όλα τα χρώματα χορεύουν μέσα στο κεφάλι σου και αυτό σε τρελαίνει.
Η γη γυρίζει, και εμένα αυτό το γύρω γύρω, η εναλλαγή νύχτας και μέρας, μου φέρνει ναυτία. Το βρίσκω άσκοπο και ειρωνικό.
Όμως όχι... κάποιο λόγο θα έχει που γίνεται κι αυτό. Η κατάθλιψη δεν είναι ίωση που περνάει όταν κάνει τον κύκλο της. Είναι ανίατη ασθένεια που αν δε μάθεις να ζεις μαζί της, θα χειροτερέψει.
Πρέπει να αποβάλεις ό, τι σε κάνει να νιώθεις άσχημα και να περνάς τις στιγμές σου όσο πιο όμορφα και ήρεμα μπορείς.
Διάβασα κάπου ότι η ζωή του κάθε ένα μας είναι μια θεατρική παράσταση. Εσύ είσαι υπεύθυνος για το ποιοι θέλεις να παίξουν μαζί σου και κανείς δεν μπορεί να σου κατευθύνει το σενάριο. Και το ποιο σημαντικό: είναι μία και ΜΟΝΑΔΙΚΗ. Δεν έχει πρόβες, και όταν κλείσει η αυλαία είναι το ΤΕΛΟΣ, και αυτό το τέλος μόνο εσύ μπορείς να το σκηνοθετήσεις. Κανείς δεν μπορεί να σου επιβάλει πώς θα ζήσεις.
Ακόμα και αν όλα φαίνονται μαύρα, δύσκολα και αβέβαια... εσύ είσαι ο καπετάνιος, εσύ κρατάς το τιμόνι. ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ.
"Αν στα σκοτεινά περπατάς
συνέχισε μην τα παρατάς γιατί
έκανες ήδη μια αρχή
Και δεν το χρωστάς κανενός
Κι αν αλλού σε πάει ο άνεμος
Κρατήσου εκεί
Αυτή είναι η δική σου ζωή"
ΦΑΜΕΛΛΟΣ
emily the strange
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα EMILY THE STRANGE. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα EMILY THE STRANGE. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Δευτέρα 8 Νοεμβρίου 2010
Κυριακή 4 Απριλίου 2010
Δουλειά ή δουλεία; Ένας τόνος διαφορά….
O πατέρας μου, (ένας άνθρωπος που λάτρευε να δουλεύει) μου έλεγε πριν μερικά χρόνια: «Όποιος δε φοβάται την δουλειά σίγουρα θα κερδίσει...». Πάνε περίπου 15-20 χρόνια από τότε και δυστυχώς τα πράγματα δεν είναι πια ακριβώς έτσι.
Έχουμε φτάσει στο σημείο να παρακαλάμε να έχουμε δουλειά, και ας δουλεύουμε 10 με 12 ώρες την ημέρα και ας αντιστοιχούν οι αποδοχές μας στις μισές από αυτές τις ώρες, κι ας μένουμε απλήρωτοι για καιρό, ας πούμε από το καλοκαίρι (αληθινή ιστορία φίλης μου).
Δε μιλάμε για προσωπικό χρόνο, δε μιλάμε για διασκέδαση. Αυτά είναι πλέον
πολυτέλεια για λίγους.
Τώρα πια, η εργασία δεν αποτελεί μέσο καλύτερης διαβίωσης. Είναι
απλά προσπάθεια επιβίωσης. Ζούμε μέσα σε μεγάλη ανασφάλεια για το αύριο και απλά κάνουμε όλοι την ατομική μας προσπάθεια για να
βγάλουμε τη μέρα όσο πιο ανώδυνα γίνεται.
Και είναι πραγματικά πολύ δύσκολο αυτό, όταν μάλιστα ξέρουμε ότι
μπορεί να μην ξεκουραστούμε ποτέ, ούτε στα βαθιά γεράματα ....
Αβεβαιότητα για το τώρα, αβεβαιότητα και για το αύριο .
Οι κυβερνώντες κινούν τα πιόνια τους στο ταμπλό της σύνταξής μας. Σ’αυτή τη Monopoly συμφερόντων κανένας δεν μπορεί με σιγουριά να υπολογίζει αν και πότε θα
πάρει σύνταξη. Τα όρια ηλικίας ανεβαίνουν συνεχώς για να καλυφθούν τα ελλείμματα στα ταμεία. Ταμεία που αποτελούνταν από δικά μας δεδουλευμένα, δεδουλευμένα που δυστυχώς εξαφανίστηκαν, γιατί πολύ απλά τα φάγανε.
Και κανένας μας δεν αντιδρά. Και έχουμε όλοι αποδεχτεί την μοίρα μας. Και συνεχίζουμε προς το αβέβαιο μέλλον μας σα να μας έχουν κοιμίσει, σα να μας έχουν όλους υπό πλήρη έλεγχο.
Αυτό είναι που με στεναχωρεί και με απογοητεύει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο: η αδράνεια...
Και τι μπορώ να πω εγώ στην κόρη μου για την δειλία της γενιάς μου; Μιας γενιάς που αφήνει τα πάντα στην τύχη τους; Πώς να είμαι εντάξει με τον εαυτό μου;
Πώς μπορώ να της υποσχεθώ ένα καλύτερο μέλλον; Τι αξίες να της δώσω; Σαν παιδί, τρόμαζα με τις ταινίες επιστημονικής φαντασίας που απεικόνιζαν τον 21ο αιώνα σαν μια εποχή που τα άβουλα ρομπότ θα δουλεύανε για τον άνθρωπο. Ανακαλύπτω ότι η πραγματικότητα είναι πολύ πιο τρομακτική από τα σενάρια εκείνης της εποχής, πολύ πιο ζοφερή από τους παιδικούς μου φόβους: Τα ρομπότ είμαστε εμείς, τα άβουλα πιόνια που πρέπει να προσφέρουν έργο χωρίς απαιτήσεις
και χωρίς αντιστάσεις, είμαστε εμείς.
Επιτρέψτε μου να κλείσω και πάλι με στίχους, μιας και η μουσική είναι ΖΩΗ…
Ο Νικόλας είπε πριν μερικά χρόνια τους προφητικούς στίχους….
Θα είσαι με μπαταρία
Να εκτελείς εργασία
Με σούπερ ενημέρωση
Τροφή και διασκέδαση
Θα πλέκεις ευφορία.
Αλλά και ο John Lennon είχε γράψει το εκπληκτικό κομμάτι που έγινε πολλές διασκευές ..
As soon as your born they make you feel small,
By giving you no time instead of it all,
Till the pain is so big you feel nothing at all,
A working class hero is something to be,
A working class hero is something to be.
''EMILY THE STRANGE''
Έχουμε φτάσει στο σημείο να παρακαλάμε να έχουμε δουλειά, και ας δουλεύουμε 10 με 12 ώρες την ημέρα και ας αντιστοιχούν οι αποδοχές μας στις μισές από αυτές τις ώρες, κι ας μένουμε απλήρωτοι για καιρό, ας πούμε από το καλοκαίρι (αληθινή ιστορία φίλης μου).
Δε μιλάμε για προσωπικό χρόνο, δε μιλάμε για διασκέδαση. Αυτά είναι πλέον
πολυτέλεια για λίγους.
Τώρα πια, η εργασία δεν αποτελεί μέσο καλύτερης διαβίωσης. Είναι
απλά προσπάθεια επιβίωσης. Ζούμε μέσα σε μεγάλη ανασφάλεια για το αύριο και απλά κάνουμε όλοι την ατομική μας προσπάθεια για να
βγάλουμε τη μέρα όσο πιο ανώδυνα γίνεται.
Και είναι πραγματικά πολύ δύσκολο αυτό, όταν μάλιστα ξέρουμε ότι
μπορεί να μην ξεκουραστούμε ποτέ, ούτε στα βαθιά γεράματα ....
Αβεβαιότητα για το τώρα, αβεβαιότητα και για το αύριο .
Οι κυβερνώντες κινούν τα πιόνια τους στο ταμπλό της σύνταξής μας. Σ’αυτή τη Monopoly συμφερόντων κανένας δεν μπορεί με σιγουριά να υπολογίζει αν και πότε θα
πάρει σύνταξη. Τα όρια ηλικίας ανεβαίνουν συνεχώς για να καλυφθούν τα ελλείμματα στα ταμεία. Ταμεία που αποτελούνταν από δικά μας δεδουλευμένα, δεδουλευμένα που δυστυχώς εξαφανίστηκαν, γιατί πολύ απλά τα φάγανε.
Και κανένας μας δεν αντιδρά. Και έχουμε όλοι αποδεχτεί την μοίρα μας. Και συνεχίζουμε προς το αβέβαιο μέλλον μας σα να μας έχουν κοιμίσει, σα να μας έχουν όλους υπό πλήρη έλεγχο.
Αυτό είναι που με στεναχωρεί και με απογοητεύει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο: η αδράνεια...
Και τι μπορώ να πω εγώ στην κόρη μου για την δειλία της γενιάς μου; Μιας γενιάς που αφήνει τα πάντα στην τύχη τους; Πώς να είμαι εντάξει με τον εαυτό μου;
Πώς μπορώ να της υποσχεθώ ένα καλύτερο μέλλον; Τι αξίες να της δώσω; Σαν παιδί, τρόμαζα με τις ταινίες επιστημονικής φαντασίας που απεικόνιζαν τον 21ο αιώνα σαν μια εποχή που τα άβουλα ρομπότ θα δουλεύανε για τον άνθρωπο. Ανακαλύπτω ότι η πραγματικότητα είναι πολύ πιο τρομακτική από τα σενάρια εκείνης της εποχής, πολύ πιο ζοφερή από τους παιδικούς μου φόβους: Τα ρομπότ είμαστε εμείς, τα άβουλα πιόνια που πρέπει να προσφέρουν έργο χωρίς απαιτήσεις
και χωρίς αντιστάσεις, είμαστε εμείς.
Επιτρέψτε μου να κλείσω και πάλι με στίχους, μιας και η μουσική είναι ΖΩΗ…
Ο Νικόλας είπε πριν μερικά χρόνια τους προφητικούς στίχους….
Θα είσαι με μπαταρία
Να εκτελείς εργασία
Με σούπερ ενημέρωση
Τροφή και διασκέδαση
Θα πλέκεις ευφορία.
Αλλά και ο John Lennon είχε γράψει το εκπληκτικό κομμάτι που έγινε πολλές διασκευές ..
As soon as your born they make you feel small,
By giving you no time instead of it all,
Till the pain is so big you feel nothing at all,
A working class hero is something to be,
A working class hero is something to be.
''EMILY THE STRANGE''
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)