Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα The cat. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα The cat. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 15 Απριλίου 2011

Καλή σταδιοδρομία!!



Υπηρεσίες, δημόσιες, ιδιωτικές, από όλα έχει ο μπαξές. Εκεί που οι πρωτογενείς μορφές παραγωγής διαγράφουν φθίνουσα πορεία, η παροχή υπηρεσιών ανθίζει…Δε θα μιλήσω για τις κλασικές δημόσιες υπηρεσίες που στόχο έχουν την αποκατάσταση των ψηφοφόρων κηφήνων. Θα μιλήσω για γραφεία, μαγαζιά, και υπηρεσίες που έχουν κάτι να προσφέρουν. Εμείς λοιπόν, απόφοιτοι πια των σχολών που επιλέξαμε, ξεκινάμε με ενθουσιασμό τη σταδιοδρομία μας. Ψάχνουμε απεγνωσμένα ευκαιρίες να μάθουμε το αντικείμενο, ευκαιρίες να δούμε τη δουλειά «από μέσα», εμπειρίες που θα μας δώσουν επαγγελματική αυτοπεποίθηση και καλύτερο μέλλον. Κάποιοι άνθρωποι ανοίγουν τις αγκάλες τους και μας καλοδέχονται. Μας αναθέτουν μεγάλες ή μικρές δουλειές, μας εξηγούν τι γίνεται, επιβλέπουν την πρόοδο και τις κινήσεις μας. Έχει δημιουργηθεί έτσι ένα δεδικασμένο πενιχρώς αμειβόμενης ή εντελώς απλήρωτης εργασίας το οποίο αποκαλείται πρακτική, εκπαίδευση, part time απασχόληση, δοκιμαστική περίοδος, ειδίκευση, εμπειρία, όπως το θέλει ο καθένας.

Στην αρχή είμαστε τρισευτυχισμένοι με το δώρο που μας δίνεται. Λέμε ναι σε όλα, δείχνουμε καλή διάθεση για να εντυπωσιάσουμε τους ανώτερους, δουλεύουμε παραπάνω ώρες, είμαστε καλοπροαίρετοι μέχρι αηδίας. Αυτή είναι και η μαύρη μοίρα των «καλών μαθητών». Θα κάνουμε τα πάντα μέχρι να αναγνωρίσει ο «δάσκαλος» ότι είμαστε εξαιρετικοί, ότι είμαστε δυνατοί, ότι είμαστε οι «καλύτεροι μαθητές της τάξης». Ο καιρός περνάει. Νιώθουμε σιγά σιγά πιο έτοιμοι να μπούμε στη δουλειά, την ξέρουμε πια. Κι έρχεται το φλας. Έρχεται μια εξόντωση. Καταρρέουμε, γιατί φυσικά, αναγκαστήκαμε να κάνουμε και δεύτερη δουλειά προκειμένου να επιβιώσουμε, γιατί η πενιχρή ή η καθόλου αμοιβή μας δεν έφτανε ούτε για τα στοιχειώδη. Και τρέχουμε να τα προλάβουμε όλα τρέμοντας στην ιδέα και μόνο τι θα πει ο «ανώτερος» που τολμάμε να έχουμε και δεύτερη δουλειά, που τολμάμε και δε δεσμευόμαστε αρκετά με το απαιτητικό τους πρόγραμμα. Κάπου νιώθουμε ότι χρειαζόμαστε και χρόνο για τον εαυτό μας. Κι όμως, συνεχίζουμε να στεκόμαστε βράχοι στην εθελοντική /κακοπληρώτρια δουλειά μας, συνεχίζουμε να παλεύουμε για το όνειρο. Και όταν αυτό έχει να κάνει με την παροχή υπηρεσιών, η φθορά είναι κάτι παραπάνω από εμφανής. Σε κάποιες περιπτώσεις μάλιστα, είσαι ένας κατάπτυστος μισάνθρωπος αν δεν πετάς τη σκούφια σου με τη δωρεάν «προσφορά στο συνάνθρωπο» και μια μετριότητα που δε μοιράζεσαι το «όραμα» του εργοδότη. Ο θυμός ξεχειλίζει… Όταν ο ανώτερος σου επιβάλλει τη νοοτροπία «ο πελάτης έχει πάντα δίκιο», όταν είσαι σωστός εργαζόμενος μόνο αν σκίζεσαι πατόκορφα για τα τερτίπια των πελατών, όταν υπάρχει από πάνω «η δαμόκλειος σπάθη» του διωγμού και της αποτυχίας και μόνο στην ιδέα ότι για 5 λεπτά δε θα είσαι μελιστάλαχτος…δεν υπάρχει περιθώριο για την παραμικρή «κοιλιά». Και ναι, θυμώνουμε…θυμώνουμε γιατί για όλη αυτή την υπομονή…δεν παίρνουμε δραχμή. Δεν ανταμειβόμαστε με κανένα τρόπο. Και όμως νιώθουμε υποχρεωμένοι να τρώμε τα σκατά της παροχής υπηρεσιών, τα σκατά του πελάτη που έχει πάντα δίκιο. Και απαγορεύεται να μιλήσουμε άσχημα, ακόμα κι αν ο εκλεκτός μας πελάτης είναι τρελός για δέσιμο (μη βλάψουμε το προφίλ της εταιρίας…).


Το μόνο καλό είναι ότι φτάσαμε να είμαστε τόσο σκασμένοι από την εκμετάλλευση και το άδικο της όλης υπόθεσης, που πλέον είμαστε σίγουροι για αυτά που μας αξίζουν. Σίγουρα δεν είμαστε οι σούπερ επαγγελματίες, ωστόσο ξέρουμε ότι οι σπουδές και οι προσπάθειές μας αξίζουν μια αξιοπρεπή αμοιβή. Νιώθουμε ότι έχουμε κάτι να προσφέρουμε.

Θέλω λοιπόν να καταλήξω στο εξής: την επόμενη φορά που θα πάτε κάπου για να εξυπηρετηθείτε, μη σας ξεγελά το βαρύγδουπο όνομα, η μακρόχρονη ιστορία, οι πολυτελείς εγκαταστάσεις. Ο νέος άνθρωπος που καλείται να ακούσει όλες τις ιδιοτροπίες και τα παράπονά σας, ο νέος άνθρωπος που κινεί γη και ουρανό για να σας εξυπηρετήσει είναι ένας νέος σαν κι εμάς που περιέγραψα παραπάνω. Ένα παιδί που πέτυχε σε όλες του τις εξετάσεις και που τώρα προσπαθεί να βρει ένα δρόμο. Ένα παιδί που δεν πληρώνεται ή αμείβεται πενιχρά για να κάνει όλες τις χαμαλοδουλειές προκειμένου να κερδίζει εμπειρία και αναγνώριση από τους ανώτερους. Ένα παιδί που όταν σχολάει, φεύγει σφαίρα για τη δεύτερή του δουλειά. Ένα παιδί που αισθάνεται αδικημένο που μετά από χρόνια μελέτης και υπερπροσπάθειας, το μόνο που έχει κερδίσει από τη δουλειά των ονείρων του είναι ψυχική και σωματική εξόντωση και μηδενικό οικονομικό αντίκρισμα. Ένα παιδί που είναι στο μείον ένα και παλεύει για να φτάσει στο ένα. Μη τα βάζετε μαζί του. Δείξτε λίγη επιείκεια…



The cat

Δευτέρα 27 Δεκεμβρίου 2010

Εξομολογήσεις ενός ακίνδυνου τηλεθεατή…

Όταν ξυπνάω θέλω να μαθαίνω ό, τι πιο φρέσκο σε κουτσομπολιό και τηλεοπτικό ρεπορτάζ. Στη ζώνη των 8, επιλέγω δελτία με κους κους και showbiz θεματολογία. Στο prime time ασχολούμαι με μάγειρες που ξεπουπουλιάζονται, wannabe μοντέλα που κυλιούνται στη λάσπη για ένα κλικ, περίεργους τύπους που διαρρυγνύουν τα ιμάτιά τους στα πόδια μιας πισίνας, σπίτια που ανακαινίζονται, αγρότες που ψάχνονται, καλλιτέχνες που αυτοφωτίζονται και λοιπούς «καταξιωμένους» που ανταγωνίζονται για τον τίτλο μίστερ Κακεντρεχής Κριτική 2010. Αν καταφέρω να φάω μεσημεριανό σπίτι μου, το κάνω παρακολουθώντας ξανθιές-μελαχρινές αιθέριες υπάρξεις, κακιασμένους πανελίστες και εξοργισμένες ηθικοπλάστριες να αναλύουν όλα τα παραπάνω. Και ξέρω ότι δεν είμαι ο μόνος. Προφανώς είμαστε πολλοί. Αλλά δεν το παραδεχόμαστε.

Όπως λένε οι διαβασμένοι, αυτό που μας έφαγε είναι «η ενασχόληση με χαμηλής ποιότητας ψυχαγωγία, υποπροϊόντα που αντικειμενοποιούν τον τηλεθεατή, τον καθιστούν παθητικό δέκτη μηνυμάτων και οδηγούν σε αδιαφορία των νέων για την πολιτική και τελικά στη δημιουργία ενός έθνους ηλιθίων κλπ»… Έλεος. Τα ακούμε χρόνια αυτά. Στα πανεπιστήμια, στα ψαγμένα μας βιβλία, στις εναλλακτικές μας παρέες, στα σκεπτόμενα ινδάλματά μας. Το πέρασα κι αυτό.

Κάποτε αποφάσισα να πάρω σοβαρά το ρόλο του ενεργού πολίτη. Πέρασα μια φάση όπου παρακολουθούσα «αξιόπιστα» δελτία ειδήσεων, προσπαθούσα να γνωρίσω τις θέσεις των κομμάτων και την πολιτική πραγματικότητα της χώρας μας, γενικά στράφηκα στα ΜΜΕ και κυρίως στην τηλεόραση για να ενημερωθώ για σημαντικά θέματα. Δεν άντεξα. Τα παράτησα. Λίγο οι αντιφάσεις, λίγο η ξύλινη γλώσσα, λίγο τα τσιτάτα που θυμάμαι από τα γεννοφάσκια μου ίδια και απαράλλαχτα χωρίς να αλλάζουν ούτε τελεία, λίγο τα πανομοιότυπα σάπια επιχειρήματα, λίγο οι κακόγουστες κοκορομαχίες…ένιωσα ότι όλοι λένε ψέματα. Είναι ένα θέατρο και τίποτα παραπάνω.

Μ’ αρέσει το θέατρο. Δε με ενδιαφέρει όμως ένα και καλά πρέπον δελτίο ειδήσεων που σχολιάζει με ύφος χιλίων καρδιναλίων τα κακώς κείμενα στα μέτωπα της οικονομίας και της πολιτικής (χωρίς να μας λέει ποιος πραγματικά φταίει) ούτε μια ενημερωτική εκπομπή που διυλίζει το φουκαρά τον κώνωπα (πουλώντας φούμαρα για θέματα που πονάνε) και δίνει λόγο σε ανθρώπους που μόνο στόχο έχουν να «ολοκληρώσουν» (και που στην τελική δε λένε τίποτα αξιόπιστο ή αληθές). Η τηλεοπτική ενημέρωση φορά το μανδύα της σοβαρότητας και στήνει μια παράσταση γύρω από προβλήματα που ζω καθημερινά, όπου σταθώ και όπου βρεθώ. Και το ψέμα πάει σύννεφο. Για τα θέματα που καίνε, θα ψάξω αλλού την αλήθεια, γιατί σίγουρα δε θα τη βρω στην τηλεόραση. Άρα, άμα έχω λίγο χρόνο για το «χαζοκούτι», αντί για τον καραγκιοζμπερντέ της ενημέρωσης, ρίχνω ψήφο εμπιστοσύνης στους μετρ του είδους.

Και φυσικά μιλάω για όσους έχουν βάλει το λιθαράκι τους στην «υποκουλτούρα/trash ΤV». Οι κάθε λογής τηλεπερσόνες επένδυσαν στη μία και μοναδική αλήθεια τους: να πούμε καμιά βλακεία να περνά η ώρα. Και αυτό είναι πολύ πιο τίμιο από τη σαθρή τηλεοπτική σοβαροφάνεια. Gossip, συνεχής ανακύκλωση του τι έκανε η μία τηλεπερσόνα στην άλλη και τούμπαλιν, παραθυράτοι τηλεκαβγάδες, ξεμαλλιάσματα, δάκρυα, σατανικές στρατηγικές, πισώπλατα μαχαιρώματα, ταλέντα με πήλινα πόδια, βιτριολικές πικρόχολες ατάκες, ένα ανατρεπτικό και ανακουφιστικά προβλέψιμο freak show προσώπων και καταστάσεων. Δεν ξέρουμε τι είναι ψέμα και τι αλήθεια, τι είναι στημένο και τι όχι. Αλλά ελάχιστα μας νοιάζει. Και ελάχιστη σημασία έχει. Με αυτή την έννοια, τα lifestyle δελτία, τα ριάλιτι, τα «αμφιβόλου ποιότητας» προγράμματα είναι πολύ πιο «διαφανή». Καλύτερα δηλαδή να μας δουλεύουν για το ποιος αστέρας βρίστηκε με ποιον παρά για το αν θα πάρουμε σύνταξη ή όχι. Το ένα έχει πλάκα, το άλλο όχι. Χώρια που ένας καλοστημένος καβγάς της μεσημεριανής ζώνης είναι απείρως πιο απολαυστικός. Οι μετρ ξέρουν. Χίλιες φορές η σιλικονάτη ύπαρξη που πιάνεται τρέσα με τρέσα με υστεριάζουσα τραγουδιάρα, παρά κοστουμαρισμένες μαριονέτες που μαλώνουν –άκουσον άκουσον- για το καλό της χώρας.

Θα μου πεις αφού δεν εμπιστεύεσαι την τηλεόραση, γιατί δε διαβάζεις εφημερίδα, δε βλέπεις έστω μια ταινία; Γιατί προσκυνάμε την εικόνα; Γιατί ανεβάζουμε το volume όταν στήνεται (για την αρένα των ματιών μας και μόνο) ο πόνος, ο τσακωμός, ο ανταγωνισμός, η αρπαχτή; Γιατί λατρεύουμε ένα all-time classic ξεκατίνιασμα; Πώς γίναμε τηλεθεατές-κανίβαλοι; Ωραία ερωτήματα. Αλλά όχι για τώρα. Επιφυλάσσομαι για αργότερα… Πρέπει να σας αφήσω. Στο αποψινό επεισόδιο, τα παιδιά πάνε στο δάσος. Η δοκιμασία τους είναι να πιάσουν μια αρκούδα, να φωτογραφηθούν μαζί της και να της μάθουν να χορεύει…θα είναι αλειμμένοι με μέλι φυσικά! Θα γίνει χαμός!


The cat

Δευτέρα 8 Νοεμβρίου 2010

ΤΙ ΣΟΥ ΘΥΜΙΖΕΙ…ΤΙ ΣΟΥ ΘΥΜΙΖΕΙ… (ανατολικά 7#)

Μια φορά κι έναν καιρό, ζούσε ένα πλάσμα του Φωτός. Μόνιμος χορηγός θετικής ενέργειας, «η χαρά της ζωής» όπως έλεγαν οι φίλοι του. Γελούσε και σκεφτόταν αισιόδοξα, ονειροπολούσε, ήταν «αιθεροβάμον, χαμένο μέσα στο ροζ κόσμο του» όπως έλεγαν οι φίλοι του. Όταν πληγωνόταν έκλαιγε μονάχο, όταν χαιρόταν το μοιραζόταν με όλους. Μισούσε τους καβγάδες και τις φασαρίες και έκανε ό, τι περνούσε από το χέρι του για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις, για να είναι όλα και όλοι καλά. Ήθελε να αναδεικνύει το καλύτερο από κάθε πλάσμα, ήθελε να δίνει αγάπη και αποδοχή σε όλους γύρω του. Για το πλάσμα του Φωτός, κάθε άλλο πλάσμα ήταν ιδιαίτερο και μοναδικό και κάθε αναποδιά ήταν αναμενόμενη. Πάντα κατάφερνε να μαζέψει τα κομμάτια του και να συνεχίσει. Γενικά πάντως, πολλά καλά πράγματα συνέβαιναν στο πλάσμα του Φωτός. Ήταν τυχερό, σα να είχε ένα άστρο από πάνω του (ίσως το χαμόγελό του έδινε λάμψη και στις πιο μέτριες καθημερινές εμπειρίες).
Εκεί κοντά, ζούσε και ένα πλάσμα του Σκότους. Μόνιμος χορηγός αρνητικής ενέργειας, «μαύρη μαυρίλα πλάκωσε» όπως έλεγαν οι φίλοι του. Στραβομουτσούνιαζε με όλα και σκεφτόταν απαισιόδοξα, ήταν «στριμμένο και ξινό» όπως έλεγαν οι φίλοι του. Όταν γριπωνόταν κατέβαζε μια μούρη μέχρι το πάτωμα και όταν χαιρόταν….για την ακρίβεια δε χαιρόταν ποτέ και με τίποτα. Μιλούσε σκληρά και ειρωνικά, και όταν ήταν στις κακές του τρέχαν όλοι να κρυφτούνε. Συνήθως όμως, δε μιλούσε. Απλά μόρφαζε με δυσαρέσκεια. Για το πλάσμα του Σκότους, κάθε αναποδιά ήταν η μοίρα του, το κακό του ριζικό, και κάθε καλό συμβάν ήταν μια σύμπτωση που αποκλείεται να έρθει χωρίς κι ένα μαύρο συνοδευτικό. Το πλάσμα του Σκότους αρρώσταινε συνέχεια και τίποτα δεν του πήγαινε καλά. Ήταν άτυχο, σα να είχε ένα σύννεφο από πάνω του (ίσως η αρνητική του ενέργεια συσκότιζε και τις πιο συναρπαστικές εμπειρίες).
Μια μέρα, το πλάσμα του Φωτός συνάντησε το πλάσμα του Σκότους. Το πλάσμα του Φωτός μαγεύτηκε από τη μυστηριώδη σκοτεινή γοητεία του άλλου πλάσματος. «Θα το κάνω να ξεπεράσει όλα όσα το πονάνε, θα το βοηθήσω ν’ ανακαλύψει το Φως μαζί μου, θα του δώσω ό, τι έχω και δεν έχω» σκέφτηκε και επιστράτευσε όλες του τις δυνάμεις προσπαθώντας να έρθει κοντά στο πλάσμα του Σκότους, να το βοηθήσει, να το «ανεβάσει». Το πλάσμα του Φωτός όμως είχε υπερεκτιμήσει τις δυνάμεις του. Το πλάσμα του Σκότους παρέμενε το ίδιο δυστυχισμένο και άτυχο, πετώντας στα σκουπίδια κάθε προσπάθεια του νέου του φίλου και γελώντας σαρκαστικά με τις απόψεις του για την αγάπη και την αισιοδοξία.
Ήταν η πρώτη φορά που το πλάσμα του Φωτός ένιωθε τόσο άδειο, τόσο κενό. Κατάλαβε ότι το πλάσμα του Σκότους του είχε απομυζήσει όλη του την ενέργεια, δίνοντάς του το απόλυτο τίποτα σαν αντάλλαγμα. Επισκέφτηκε έναν ξακουστό σοφό της χώρας, ζητώντας βοήθεια για τη βαθιά απόγνωσή του. Ο σοφός, αφού άκουσε προσεκτικά, είπε: «Τα πλάσματα του Φωτός, όπως εσύ, έλκονται από τα πλάσματα του Σκότους. Αυτό γίνεται επειδή και τα πλάσματα του Φωτός έχουν κομμάτια Σκότους μέσα τους. Τα κομμάτια αυτά ζουν σα σκιές στην ψυχή τους, λαχταρώντας να δραπετεύσουν, να ακουστούν. Όταν συναντάς πλάσματα του Σκότους, το σκοτεινό και άδηλο κομμάτι σου αναταράσσεται. Και θες να κάνεις τα πάντα για να είσαι κοντά σε ένα πλάσμα που σου θυμίζει το ανέκφραστο Σκότος σου. Είναι ώρα να επιλέξεις».
Το πλάσμα του Φωτός έμεινε μόνο του για λίγο καιρό. Σκέφτηκε πολύ. Αποχαιρέτησε για πάντα το πλάσμα του Σκότους και από τότε, έπαψε να θέλει να «σώσει» τους πάντες. Ήθελε γύρω του Φως και ελπίδα, κι όχι γκρίνια και μαυρίλα. Προτίμησε να έχει πλάι του πλάσματα του Φωτός όπως εκείνο, παρά να ξαναχάσει τον εαυτό του από το σαγηνευτικό Σκότος. Επέλεξε να ζήσει στο Φως. Σιγά σιγά, άρχισε να χαμογελά ξανά. Αλλά πού και πού, έριχνε μια ματιά στο σκοτάδι μέσα του. Έμαθε να είναι πιο αληθινό. Όταν πληγωνόταν, έκλαιγε και γκρίνιαζε στους φίλους του. Μοιραζόταν με τους άλλους τις στιγμές που σκεφτόταν απαισιόδοξα. Αποδέχτηκε ότι και αυτό θα είχε τις κακές στιγμές του. Κατάλαβε ότι δε γίνεται να είναι όλα στην εντέλεια και όλοι ευτυχισμένοι. Και το πλάσμα του Φωτός παρέμεινε τυχερό…Όσο για το πλάσμα του Σκότους; Φήμες λένε ότι γνώρισε ένα άλλο πλάσμα του Φωτός, το οποίο παρασυρμένο από τη σκοτεινή γοητεία του, προσπαθεί να το «σώσει»…

The cat

Ο μήνας της μαρμότας (ανατολικά 6#)

Αναρωτιέμαι γιατί η νέα χρονιά ξεκινά να μετρά από Γενάρη. Για τους περισσότερους, κάπου τον Ιούνιο-Ιούλιο κάτι κλείνει (εξεταστική, μαθήματα, σχολεία, φόρτος στη δουλειά), ακολουθεί η ραστώνη του καλοκαιριού, και κάτι νέο ξεκινά από Σεπτέμβρη. Καλή χρονιά σε όλους λοιπόν. Στο έργο «Σεπτέμβρης στη Θεσσαλονίκη» ταιριάζει γάντι ο τίτλος «ο μήνας της μαρμότας», ίδιος κι απαράλλαχτος κάθε χρόνο.
Εν αρχή ην η ΔΕΘ, και η ομιλία-καρμπόν του πρωθυπουργού…κάθε μα κάθε χρόνο η ίδια. Κι ας μην ξεχνάμε: ΔΕΘ=κίνηση. Παντού, όχι μόνο στο κέντρο. Πάω αμέριμνος στη δουλειά μου κάποια άκυρη φαινομενικά ώρα και κολλάω στο μποτιλιάρισμα επειδή ο εικοστός πέμπτος παρατρεχάμενος του υφυπουργού κάνει gala, επειδή αφίχθησαν διάφοροι, επειδή όσοι επισκέπτες δεν έχουν σοφέρ παίρνουν το τιμόνι, ψάχνονται στους δρόμους μας κι όποιον πάρει ο χάρος, εν πάση περιπτώσει επειδή είναι η έκθεση εδώ. Κάθε χρόνο κάποιος με παρασύρει να πάω… Ειλικρινά, ποτέ μου δεν έπιασα το νόημα. Ζέστη, (επειδή εντελώς τυχαία όταν επιλέγω να πάω ζούμε μέρες καθυστερημένου καύσωνα), κοσμοσυρροή, φασαρία, ορθοστασία, ουρές. Τέλεια!!
Α, ναι…και το άλλο που συμβαίνει το Σεπτέμβρη… Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος, όλοι μα όλοι το Σεπτέμβρη θα θυμηθούν να έρθουν, αφού για λίγες μέρες είμαστε η «πρωτεύουσα». Συναυλίες, θέατρα και εκδηλώσεις, όλα τώρα. Όμως εγώ δεν έχω δεκάρα τσακιστή…Λίγο τα μέτρα, λίγο ο ΦΠΑ, λίγο το ΔΝΤ, λίγο το νησί, λίγο η παρέα…και τώρα τρύπιες τσέπες… Έρχονται λογαριασμοί που είχα αγνοήσει το καλοκαίρι (επειδή κοιμόμουν, βαριόμουν, έλειπα κλπ). Ώρα να τους δω. Έχουν δίκιο, θα μας τσακίσει οικονομικά αυτός ο Σεπτέμβρης. Και έρχονται χειρότερα.
Έχω και το τρέξιμο στη δουλειά. Όλα εδώ πληρώνονται: η καλοκαιρινή ραστώνη, οι βουτιές και οι μέρες που απλά δεν έκανα τίποτα. Ώρα να τακτοποιήσω τις εκκρεμότητες. Μαθήματα που άφησα, εργασίες που ξέχασα, projects που κλείδωσα στο συρτάρι. Και πώς γίνεται; Κάθε Σεπτέμβρη όλο και κάτι νέο προκύπτει και τρέχω να τα προλάβω όλα, να στριμώξω χιλιάδες τρεχάματα μέσα σε 24 ώρες. Ούτε που θέλω να τις σκέφτομαι τις μέρες του Σεπτέμβρη…
Με λίγα λόγια, το Σεπτέμβρη στην πόλη μου γίνεται πανζουρλισμός, δεν μπορώ να κυκλοφορήσω σαν άνθρωπος. Το Σεπτέμβρη πνίγομαι στη δουλειά και στα χρέη, με πλημμυρίζει απορία και οργή για τα όσα τραγικά και απάνθρωπα ζω και θα ζήσω, χάσκω έκπληκτος παρατηρητής συνωμοσιών και συστημάτων πολύ ισχυρότερων από εμένα.
Σε έναν ιδανικό κόσμο, δε θα είχε ζέστη, θα έβρισκα πάντα να παρκάρω, δε θα χρωστούσα τίποτα, τα λεφτά θα έτρεχαν από τα μπατζάκια μου, οι άξιοι θα πήγαιναν μπροστά, η διαφθορά θα ήταν άγνωστη λέξη και η εντιμότητα λίγο πιο διαδεδομένη, θα είχα τα πάντα τακτοποιημένα και οργανωμένα και θα απολάμβανα τον ερχομό του Σεπτεμβρίου. Όλα θα κυλούσαν ρολόι και δε θα βίωνα αυτό το χάος: «Θ’ αργήσω στο ραντεβού, θα μου κόψουν το τηλέφωνο, θα σκάσω από τη ζέστη, δε θα προλάβω, πρέπει να τρέξω».
Να πω την αλήθεια όμως, ποτέ μου δεν πήρα ευχαρίστηση από το να μη χρωστάω τίποτα, από το να είναι όλα προγραμματισμένα στην εντέλεια. Ποτέ δε γέμισε η ζωή μου επειδή βρήκα να παρκάρω έξω από τη δουλειά, ποτέ δε θυμάμαι με νοσταλγία «εκείνη την αξέχαστη εποχή που πλήρωσα όλους τους λογαριασμούς μου». Είναι πολύ διαφορετικά τα πράγματα που με γεμίζουν και με κάνουν να χαμογελώ. Το σημάδι από το μαγιό που πεισματικά μένει να μου θυμίζει ένα όμορφο καλοκαίρι . Τα τζιτζίκια και το κυμάτισμα της θάλασσας που ακόμα ηχούν στα αυτιά μου. Το κρύο που έρχεται, τα μαλλινάκια και τα μπουφανάκια που κατεβαίνουν (ελπίζω να τα χρειαστούμε φέτος, μη σκάσουμε πάλι...αλλά ως εδώ, φτάνει η γκρίνια). Η συνειδητοποίηση ότι από το δρόμο που διασχίζω καθημερινά (τρέχοντας και με το ρολόι στο χέρι), μπορώ να δω τη θάλασσα. Τα 10 δευτερόλεπτα που θα μου χαρίσω για να χαζέψω την πρωινή φουρτούνα. Το ασταμάτητο κουτσομπολιό με συναδέλφους, φίλους, συμμαθητές, συμφοιτητές κλπ κλπ…Τα χαμόγελα των ανθρώπων που αγαπώ. Οι στιγμές που περνάω μαζί τους. Η γλυκιά νύστα στο τέλος μιας κουραστικής μέρας. Oι γιγάντιες παντόφλες-αρκουδάκια που αργά αργά ζεσταίνουν τις παγωμένες πατούσες μου. Το αίσθημα, λίγους μήνες αργότερα, ότι τελικά, κάτι κατάφερα και φέτος. Οι στιγμές παρέα με το μεγαλύτερο ίσως δώρο της ζωής: τη φαντασία, τις αναμνήσεις, τα όνειρα για το μέλλον (όσο ζοφερό κι αν φαντάζει). Μια από τα ίδια κι αυτός ο Σεπτέμβρης λοιπόν. Δε με χαλάει καθόλου…


The cat